zondag 10 juni: Zubiri - Dax

e-mail Jan 21.16 uur

Hier ben ik dan, een beetje later dan andere dagen, maar voor alles is er een uitleg.

Een goede nachtrust gehad, maar sedert enige tijd ondervind ik dat de perlgrims 's morgens meer bij taal zijn dan 's avonds.
Zo was het ook deze morgen, toen plots een jongedame (haar vader was een Belg, haar moeder een Italiaanse) mij vroeg waar ik naar toe fietste. Zoals altijd moest ik zeggen dat ik op de terugweg was. Daarna vroeg ze een paar inlichtingen en dan heb ik mijn blog geopend en enkele foto's getoond. Onmiddellijk noteerde ze mijn blog, ondanks het feit dat ze Italiaans en Frans sprak.

Om 7.30 uur op de fiets en in feite niet wetende waar de rit mij zou brengen. Met voor mij de bergen, begon ik heel voorzichtig te fietsen en mijn grootste bekommernis was het weer. Ik hoopte dat het niet zou regenen, vooral in de afdaling (gisterenavond viel er een beetje regen), nochtans was er een zwaar bewolkte lucht met hier en daar een beetje blauw. Ik dacht dat ik onmiddellijk naar de top zou fietsen, maar nee hoor, ik vertrok op een hoogte van 540 m naar 801m, dan naar 655 m om dan terug naar 922 m te rijden en daarna nog eens zakken naar 845 m om tenslotte de eindklim aan te vatten.

Onderweg heb ik nog een oudere man geholpen om zijn buitenband af te trekken. (Die man van in Portomarin, wat zou hij nu zeggen als hij die man bezig zag?).

Na 28 km en 756 hoogtemeters gereden te hebben in tweeënhalf uur, kwam ik op de top (1051 m). Wat was ik gelukkig: ten eerste omdat ik zo gemakkelijk klom en ten tweede omdat het niet regende. Een man met de moto nam een foto van mij en toen zei hij: "Wees voorzichtig als je naar beneden rijdt." Ik heb genoten van de afdaling en om 11 uur stond ik in de albergue van Saint Jean Pied de Port bij de Hollandse dame, om te zggen dat ik daar niet ging slapen. Geen probleem, ik kreeg nog een lekkere koffie van haar.

Zo zette ik mijn weg verder, maar ik had buiten die appel en koekjes geen mondvoorraad bij. Ik wou in dit dorpje niets kopen, want de prijzen lagen hoog. Maar ik was vergeten dat het zondag was en alles gesloten was. Dus maar hopen op een benzinestation om iets in te doen, maar als je iets nodig hebt dan kom je ze niet tegen.

Gedreven door de wind, liet ik mij maar gaan in de hoop toch iets open te vinden. En ja, na kilometers fietsen, kwam ik een bakkerijtje tegen. Remmen dicht en binnen. Op het eerste zicht, zag ik geen brood maar wel enkele mooie taarten. Dat ging mijn middageten worden, dacht ik. Maar de broden lagen in een mand. Dan nog een doosje vis en een blikje met allerlei fruit. Hup, de fiets op en nu maar zoeken naar een rustig plaatsje. Zoals verleden jaar, belandde ik in een autobushokje. Ik zat nog maar goed neer of een koppel Hollanders hielden ook halt. We wisselden van gedachten en ik kreeg van hen een refuge adres waar je eten kon maken, maar ik had niets bij. Ze zeiden dat die dame een winkeltje openhield en ik daar toch iets kon kopen. Dan maar op weg naar die refuge, nog een 60 km fietsen.
Maar dan begon het te regenen. In het begin deed het deugd, want het was lauwe regen en hij verfriste een beetje. Toen de wind draaide en veranderde in een heuse stormwind, was het harken en dat heeft zo'n twee uur geduurd.

In Bidache een halte ingebouwd om een grote lekkere koffie te drinken en toen ik opnieuw begon te fietsen was de wind gedraaid en was het gestopt met regenen. Ik heb geprofiteerd van de wind in 't gat om door te draven naar Cagnotte, waar die refuge lag. Gesloten , sleutel bij die dame van dat winkeltje gaan halen, maar dat winkeltje was de zondagnamiddag gesloten.

Ik hag geen andere keuze dan verder fietsen. Plots een gite de france. Bellen dus. Een vrouwtje kwam opendoen en ze zei dat ze geen eten bereidde.

 Allez, rij maar verder. En zo begonnen de kilometers op te lopen. Wegwijzer naar links, richting auberge de ferme. Maar na enkele kilometers fietsen gedraaid, want waar zou ik uitkomen...?

Toen ik zag staan 'Dax 6 km', dacht ik: "Rij maar naar de stad, je zal daar wel iets vinden." In 't centrum aangekomen: het eerste hotel was gesloten. Het tweede hotel had drie sterren en dat is onbetaalbaar voor een pelgrim. Aan het derde hotel stond een jonge man te wachten. Het was een Hollander en die vond de prijs goed. Maar het hotel ging maar om 18.30 uur open en wij stonden daar om 17.30 uur. Ik ging daar geen uur staan hoor! Ik nam de telefoon en toen zei die Hollander: "Ja, jouw Frans zal wel beter zijn dan het mijne", en de chef deed de deur open.

Na een stortbad, dat enorm veel deugd deed, heb ik mijn kleren te drogen gehangen in de kamer. Ik heb een lekkere maaltijd genomen en samen zijn we naar een internet cafe gegaan.

Ja, het lag nooit in mijn bedoeling om vandaag naar Dax te fietsen, maar 't kan verkeren. Na een rit van 140 km en 1 698 hoogtemeters, stond ik in Dax.

Ik had een plan A een plan B, maar nu heb ik al een plan C en heb ik een reservedag, maar dat verneem je wel later.

Voor morgen heb ik al in Sore geboekt, het klein Bokrijk van verleden jaar. De rit leidt mij door de Landes, hopelijk met beter weer.

Deze morgen heb ik van haar (de gps) een mooie vaderkensdag gekregen: toen we in Frankrijk kwamen, weigerde ze mij te navigeren. Dan maar met de kaart en een beetje improviseren en zo kom je er ook.

Ja, hoe een rit zijn eigen verhaal kan schrijven...

Ik ga proberen foto's door te sturen en jullie zullen eens kunnen zien waar een pelgrim die onderweg was, het slachtoffer werd van het verkeer.

Tot morgen met meer nieuws van ...
wie anders dan
Jan