donderdag 21 juni: Doullens - Wevelgem

e-mail Jan 22 juni

Hier ben ik terug om mijn reisverslag te vervolledigen.

Toen ik geboekt had in het hotel, zaten er buiten op het terras twee dames en een jonge kerel. En hoe ze het wisten - of misschien lag het aan mijn Frans - vroegen ze van waar ik was.

En zo waren we weer in gesprek. Zij waren afkomstig van Mol en die kerel was de zoon van één van de dames. Hij was met de fiets vanuit Mol zijn ma achterna gereden: 340km. Wat een prestatie, want die kerel was niet gewoon te fietsen en hij heeft onderweg in zijn tentje geslapen. Ik heb hem van harte proficiat gewenst. Maar toen hij mijn verhaal hoorde, was hij een beetje ontgoocheld. Ik heb hem onmiddellijk gerust gesteld, dat zoiets voor later was.

En van het één kwam het ander. Zij waren gepensioneerde onderwijzeressen en toen ze mijn verhaal hoorden zeiden ze: "Overmorgen ga je zeker de fiets aan de haak hangen en hem enkele weken niet meer kunnen aanraken." Daarop antwoordde ik dat ik maandag mee mocht met de zesdes met de fiets. Hun oren kwamen recht.

Toen moest ik vertellen hoe het er in onze school aan toe gaat: dat de gepensioneerden regelmatig gevraagd worden om te helpen en toen ze hoorden dat er daar vier 70 plussers tussen zaten vielen ze bijna van hun stoel. Ze vonden dat fijn en zeiden: "Dat moet wel een toffe groep zijn?" Daarop antwoordde ik dat er in een kudde schapen altijd een wolf in schapenvacht zit.

Maar toen kwam voor hen nog de grootste verrassing, toen ik hen vertelde dat mijn fietsleraar Marc (ik vind het alleen jammer dat hij mij op stage nooit een bezoek heeft gebracht om mij te evalueren) met zijn 74 lentes jong, mij tegemoet zou komen om samen naar huis te fietsen.

Ik heb die dames ook verteld: als ze ergens op bedevaart willen gaan, kunnen ze naar Wevelgem komen, 

want we hebben een kutskapelle, een grot en een abdij.

Dan kwam de onvermijdelijke laatste morgen: opstaan, venster opendoen en wat zag ik? Regen!!
Ik heb alles voor de laatste keer ingepakt. Ja, ik kon niet anders, ik wou naar huis. Gelukkig bleef het maar een beetje zeveren en gelukkig zat de wind goed, dus ging ik in volle vaart Marc tegemoet.

Onderweg kreeg ik een berichtje wanneer Marc vertrok en waar we elkaar zouden ontmoeten: de plaats van samenkomst zou Fleurbaix worden, wat een mooie naam. Dat gevoel van trekijzer kwam weer boven en ik moet toegeven dat mijn camino toch een deel van Marc is, want in mijn moeilijke periode heeft Marc mij terug op de fiets gezet. 

Waarom heb ik Marc dit gevraagd? Hij heeft mij al twee keer vergezeld tot over de franse grens. En nu vroeg ik hem omdat ik een beetje bang was voor de douaniers, want zie eens dat mijn water veranderde in... Zo kon Marc mij uit de nood helpen met zijn betere Frans.

Zo waren we allebei gelukkig samen in Wevelgem te mogen aankomen.

De laatste rit was 125 km met 475 hoogtemeters en zo kwam mijn totaal op 3 249 km en volgens mijn gps heb ik 121.204 calorieën verbruikt.

De vraag is nu: hoe kan ik die calorieën weer aanvullen? Moet je dat totaal delen door... calorieën van een Orval en dan kijken hoeveel je moet drinken om dat weer aan te
vullen?
Hierbij wil ik alle mensen die mij op gelijk welke manier gesteund hebben om dit tot een goed einde te brengen, bedanken.
En wie weet wat er volgernd jaar uit de bus komt!!!

Vele groetjes van, zoals mijn Italiaanse vrienden zeggen, een Flemish crazy champion camino friend

Jan

ps Voor de nederlanders die ik in Castrojeriz heb ontmoet, nog een vraagje dat ik langs deze weg wil stellen. Ik heb immers geen adres van jullie, maar jullie volgen mij op de blog: hoe was het met de gezondheid van de dame die een dokter opzocht? En hoe was de doortocht op de Meseta hoogvlakte en de rest van de camino? Jullie kunnen ook antwoorden via mail: janstragier@hotmail.com

brug over de seine in Mantes la Jloie

albergue in Beauvais

albergue in Beauvais

 kathedraal in Beauvais

wie is de slimste?

kasteel van Lucheux

de meester en zijn leerling

welk dier?

oude watertoren

woensdag 20 juni: Beauvais - Doullens

sms Jan 18.45 uur


Gisteren heb ik, nadat ik warm water had, een stortbad genomen. Dan ben ik naar de beenhouwer geweest om mijn avondeten en daar had ik goeste naar alles wat ik zag.


In de gîte heb ik alles opgewarmd en daarbij heb ik een biertje gedronken.
Er kwam nog een dame om het geld.
Om 9 uur ben ik in bed gekropen. Wat moet je anders doen?


Deze morgen ben ik een beetje vroeger opgestaan. Ik heb koffie gezet, ontbeten, de afwas gedaan en daarna de fiets op.
Ik ben naar de kathedraal gefietst, heb enkele foto's genomen en daarna de gps ingesteld om makkelijk de stad uit te komen.
Na 8 km had ik de kaap van 3000 km gerond en op naar de ... Nee hoor, op naar huis!
Alles was aanwezig om er een mooie rit van te maken: een mooie zon, een goede moraal en de wind in de rug.
Tot ik het verdacht vond dat ik niets terugvond van dorpjes op mijn kaart. Ja, nog eens goed gekeken en ik was het aanhangsel van het dorp vergeten. En toen ik naar Laura keek en zag dat ze links van mij was, wist ik dat ik naar het zuiden reed in plaats van naar het noorden.
Na 25 km stond ik weer bij de kathedraal: ik mocht opnieuw het dal uit kruipen.


Na uiteindelijk 133 km en 920 hoogtemeters, ben ik om 16 uur in Doullens aangekomen, waar nergens internet te vinden is.
Ik heb hier een hotelletje gevonden, om nog eens goed uit te rusten en morgen de laatste rit aan te vatten.


Ik zal dan nog enkele foto's doorsturen, dus blijven kijken.
Wat het nieuws van morgen wordt, weet ik niet.
Nu wil ik nog eindigen met een mooie spreuk die een vriend mij toestuurde voor ik vertrok:


Alleen zij die het aandurven om verder te kunnen gaan, zullen kunnen ontdekken hoe ver ze kunnen gaan.


Dank vriend.

dinsdag 19 juni: Epernon - Beauvais

sms Jan 18.23

Samen met drie anderen (waaronder een non) een goed maal gekregen.

Daarna nog eens in de stad geweest, nadat ik eerst de code van de deur had gekregen.

Deze morgen was ik alleen voor het ontbijt en om 8 uur de fiets op.

Tijdens de rit was ik aan het rekenen gegaan om de resterende kilometers (350) in twee dagen te doen, maar het probleem was slaping zoeken.

Onderweg moest ik mij intomen, maar de rit werd ook zwaar gemaakt door de tegenwind en de vele hellingen in het bos.

Een diertje de baan zien oversteken, maar niet gekend. Maar een tijdje later zag ik eenzelfde dier dood naast de weg liggen en daar heb ik een foto van genomen.

Rond de middag ben ik gestopt om te eten.  Ik heb even in het roadbook gekeken en had onmiddellijk door dat het niet zou gaan in twee dagen.

Toen deed de tamtam zijn werk en dan nog met slecht nieuws: met de melding dat twee personen plots gestorven waren. Dat sneed niet alleen mijn benen af maar zeker ook om het in twee dagen te doen.

Het werd een lastige namiddag en na 130 km en 794 hoogtemeters, kon ik om 16 uur slaping beginnen zoeken in Beauvais.

Het eerste hotel was volzet, het tweede was met zijn drie sterren te duur voor een pelgrim (100 euro). Dan maar binnen gegaan in une maison diocesaine en daar gevraagd om daar te mogen slapen. Dat kon niet, maar ze belden iemand op om mij naar een gîte te brengen, waar ze pelgrims te slapen leggen. In afwachting heb ik koffie gekregen van de zuster.

En hier zit ik voorlopig alleen en ik dacht dat ik vandaag geen verhaal zou hebben.

Zo, dat is het voorlopig.

Hopelijk morgen een betere dag en ook weer meer nieuws.

maandag 18 juni: Vendome - Epernon

e-mail Jan 17.53 uur

Hallo

Samen met een jong koppel en twee kleine kinderen hebben we smakelijk gegeten. We hebben getafeld tot 21 uur. Dat was een beetje lang voor mij. Maar ja, de schotels kwamen nog niet te vlug. Intussen hebben we onze dorst kunnen lessen met een goed glaasje wijn.

Gisterenavond nog getelefoneerd naar de nonnetjes in Epernon. Ze hadden nog een kamer voor één persoon, maar ik moest binnen zijn tegen 19 uur. Ik heb braafjes geantwoord: "Oui, ma soeur."

Vannacht een hevig onweer met veel regen gehad en toen ik deze morgen de gordijnen opentrok, was het zeer zwaar bewolkt. De vooruitzichten waren niet fameus. Ik heb een goed en uitgebreid ontbijt genomen en om 8 uur zat ik al op de fiets, met regenkledij klaar, zodat ik ze in geval van regen onmiddellijk bij de hand zou hebben.
Ik was in één twee drie uit de stad, ik was zelf verbaasd hoe vlot het ging. Maar na 20 km moest ik de keuze maken: ofwel op de nationaal gaan rijden of de kleine wegen opzoeken om Chadeaudun te bereiken. Ik gaf het vertrouwen aan mijn gps. Maar in 't begin vertrouwde ik ze niet, maar ik liet ze toch maar doen. Ik had de indruk dat ze een ommetje maakte, maar het was de moeite waard: we reden 10 km door een bos. Plots zag ik een hertje (50 m voor mij) uit het bos springen, elegant en op het gemak de straat oversteken en met een sprongetje verdwijnen in het donkere bos... Zou het misschien gedacht hebben dat ik de jager van de stiefmoeder van Sneeuwwitje was? Jammer dat de tijd 'dat de dieren konden spreken' voorbij is. Anders zou opa aan zijn kleinkinderen kunnen vertellen wat de ooievaars, de vos, de arenden, de roofvogels , de vinken , de slang , de das, de konijntjes en nog zovele anderen tegen hem verteld hebben!!!

Als we door het bos waren, reden we door kleine dorpjes aan de oevers van prachtige, zuivere riviertjes. De gps verdiende vandaag wel een tien.

Gans de dag bleef het bewolkt en keek ik angstig naar de lucht, maar het bleef over.

Zoals ik gisteren reeds schreef, reed ik waarschijnlijk door de graanschuur van Frankrijk, want het waren bijna allemaal graangewassen die ik zag. Nu twijfel ik nog tussen één soort: ofwel is het spelt of ...

Na 138 km en 518 hoogtemeters ben ik om 16.30 uur geland in Epernon in, zoals je reeds weet, een nonnenklooster.
Natuurlijk heb ik die vriendelijke nonnetjes nog niet te zien gekregen. Misschien later!!!
Nadat ze mijn kamertje hebben getoond, heb ik mijn gewassen en toen ik naar stad wou gaan om iets te ..., vroeg ik langs mijn neus weg of er een internet cafe was. Ik was maar nauwelijks op straat en de dame kwam mij nagelopen om te zeggen dat ik hier ergens op internet kon gaan. Toch sympathiek hé!!

Wat de rest van de reis betreft: vroeger sprak men dat een reis zoveel reisdagen duurde. Voor mij kan dan nu in 2, 3 of 4 dagen. Nog maar vijf jaar geleden heb ik Wevelgem - Epernon in twee dagen gedaan. En nu zijn de dagen het langst... We zien wel!!

Dat was het nieuws, heet van de naald. Morgen ben ik er weer, met meer nieuws.

Groetjes van bij de nonnetjes
Jan

zondag 17 juni: Le Louroux - Vendome

e-mail Jan 18.16

Hallo

Zoals je al wist, moest ik gisterenavond met de fiets naar het restaurant en gelukkig regende het niet meer. Maar ik was te vroeg en ging dan maar op zoek naar een bar. Er was er maar één en die was heel klein. Bovendien was het nog een winkeltje en diezelfde vrouw deed tijdens de week in de voormiddag ook de post.
Daarna ben ik gaan eten in, voor mij, een te chique restaurant, maar ik had geen keuze. Ik heb wel fijn gegeten, maar niet voedzaam genoeg na een dagtocht.

Deze morgen ontbijt om 8 uur en zo was het 8.45 uur als ik op de fiets zat voor een rit van 96 km en 361 hoogtemeters om te eindigen in Vendome.

De rit zag er tamelijk vlak uit, tot ik tot driemaal toe naar een rivier moest afdalen: eerst naar de Indre, dan naar de Cher en als laatste naar de Loire.
Na die afdaling moest ik telkens weer uit het dal klimmen. Dan reed ik door immens grote velden met graangewassen en, voor zover ik het mij nog herinner, zal het morgen ook zo zijn. Maar ik zal ook op mijn hoede moeten zijn, want verleden jaar kwam ik geen enkele winkel tegen die open was, daar ik door de velden en door kleine dorpjes rijd.

Voor een zondag was er, vooral deze voormiddag, veel verkeer. Maar er waren verkiezingen in Frankrijk, welke weet ik niet!

Het was vandaag zonnig, maar met een fris windje.

Rond 3 uur ben aangekomen in mijn slaapplaats en er werd mij onmiddellijk een biertje aangeboden.

Nu wacht ik op het avondmaal om samen met de andere gasten te eten.

Er rest mij ongeveer nog een kleine 500 km naar huis.

Dat is het nieuws van de dag, maar morgen weer meer nieuws.
groetjes

the flemish pelegrino
jan

kasteel in Dissay

chambre d'hote in Le Louroux

een verkeersslachtoffer

kasteel in Le Louroux

het dorpscafe

chambre d'hote in Vendome

zaterdag 16 juni: Poitiers - Le Louroux

e-mail Jan 16.26 uur

Hallo

Gisteren in het retraitehuis zat ik eerst met een koppel Franse pelgrims uit Albi aan tafel. Het gesprek ging vooral over hun oude en nieuwe president, wat me eigenlijk niet boeide. Na enige tijd kwamen drie Belgische pelgrims uit Namen ons vervoegen (twee dames en een goed geblokte heer, maar ze zagen er meer uit als toeristen, dan als pelgrims).

Deze morgen om 8 uur alleen gaan ontbijten en de fiets op. De start was in de regen.

Na een beetje zoeken en vragen was ik Poitiers buiten en ik was gelukkig dat er nog niet volk op de been was.

Na een uurtje was het over om daarna voor de rest van de dag te regenen: een keer goed, dan een poosje minder, maar nat was ik. Zelfs in mijn wegrestaurant was het niet droog, daar er een ruit ontbrak.

Toen ik klaar was met eten, keek ik hoever het nog was en dat was maar 25 km. Toen besloot ik van die laatste 25 km een koffierit te maken, maar helaas er was maar één bar open in de dorpjes waar ik doorreed.

In Manthelan aangekomen, even gebeld bij de mensen waar ik verleden jaar geslapen had (dit jaar was het volzet) en blij dat ze waren toen ze mij zagen. Ze wilden onmiddellijk een maaltijd bereiden, maar daar ik al gegeten had is het bij enkele tassen koffie gebleven. Dan was het nog een kleine 5 km tot de volgende chambre d'hote in Le Louroux, waar ik ook koffie kreeg aangeboden.

Het is een boerderij met 90 melkkoeien. Die mensen wonen hier sinds 2005 en komen uit Pas de Calais. Vanavond moet ik met de fiets naar het restaurant (ongeveer 2 km ver) en ik hoop maar dat het stopt met regenen.

De rit was heel kort vandaag: 88 km met 393 hoogtemeters.

Voor morgen iets meer en ze geven goed weer uit. Maar voor maandag zal ik nog wachten om bij de nonnetjes te reserveren, want ik zou graag die vriendelijke nonnetjes van vijf jaar geleden nog eens ontmoeten en hoe langer ik wacht hoe minder kans ze krijgen om ze op zending te zenden.

Momenteel krijgen we beiden de verlangziekte om thuis te komen en ...........terug te zien. Als het weer dan goed is, zou het kunnen gebeuren dat ik er een snok zal aangeven, misschien met het risico geen slaping te vinden. Maar 'k heb een licht aan mijn fiets.

Dat was het voor vandaag, morgen ben ik terug met meer nieuws.
groetjes
Jan

vrijdag 15 juni: Anais - Poitiers

e-mail Jan 17.38 uur

Gisterenavond heb ik met eigenaars buiten het avondmaal genomen. Ik had geluk: hij probeerde iets uit voor het weekend, want het is patrimonium weekend en hun huis is geklasseerd. Het werd gebouwd in 1200 maar het is eens afgebrand en daarna nog eens vernield tijdens de godsdienstoorlog.

Het was een stukje varkensgebraad en het was heel lekker. Als aperitiefhapje waren er drie soorten paté. Hetwas donker toen we gingen slapen.

Deze morgen heb ik een goed ontbijt gekregen en voor onderweg kreeg ik nog een chocoladekoek en een croissant mee.

In dit gehucht woonde er in 2000 nog maar één persoon en nu twaalf. Toen hij van mij hoorde dat er ongeveer 15 000 inwoners waren bij ons, dacht hij dat ik in een stad woonde.
Na een hartelijk afscheid, kroop ik de fiets op voor een heel mooi gedeelte.

Een paar uur heb ik door velden en bossen gereden. Het was er muisstil, ik hoorde zelfs 'het geruis van de struiken' niet omdat er geen wind was. Alleen het geluid van de wielen doorbrak de stilte (gelukkig dat ze geen geluid maken zoals sommige vrouwenschoenen: tak-tak-tak).

Heel zelden werd ik opgeschrikt door een stalen monster op vier wielen, maar ze bleven op een veilige afstand van mij voorbijvliegen.
Mijn peird moest ik intomen, want het liep hoe langer hoe harder. Eigenlijk passen we goed bij elkaar.

Na een tijdje kwamen we in de bewoonde wereld en wat zag ik? Een geiteboerin. Ik mocht een foto nemen, maar daar bleef het bij. Geertje en Willy, 'k begon te denken: als ik gans de dag melk moet drinken, dat is niet voor mij.
Intussen was ik aangekomen in Lizant waar ik verleden jaar ook halt hield na een donderbui en een koffie aangeboden kreeg. Dit jaar herkende de baas mij onmiddellijk en opnieuw bood hij mij een koffie aan.

Na 118 km en 939 hoogtemeters ben ik om half vier aangekomen in het retraitehuis.

Wat de gps betreft, vertelde de huisbaas mij gisterenavond dat sommige aardewegen vroeger verbindingswegen waren tussen twee dorpjes en dat hij hetzelfe meemaakt met zijn autogps, zoals ik gisteren.

Het weer was vandaag vooral bewolkt, maar aangenaam warm en voor mij zat de wind zeer gunstig. Mij hoor je nu niet klagen.

Voila dat is het nieuws van de dag en morgen weer meer nieuws.

groetjes en tot weldra
Jan

 chambre d'hote in Anais