woensdag 6 juni: Hospital de Corbigo - Castrojeriz

e-mail Jan 19.15 uur 

Hallo

Ik zal weer beginnen met gisterenavond: na de maaltijd heb ik even de ooievaars bewonderd en toen stelde ik me de vraag: "Zou er een rangorde bestaan met wie het hoogste nest mag bewonen?" Plots was er onenigheid tussen twee ooievaars. Ze waren al vliegend aan het bekvechten. Zouden ze dezelfde trekken hebben als mensen: een beetje jaloers zijn op elkaar?

'k Hoor ze al bezig, het vrouwtje tegen het mannetje: "Zeg, de gebuur heeft een mooiere prooi mee dan u. Hoe komt dat? Hunne kleine kan al vliegen en den onze nog niet! Enz. ...
Terug in de albergue een kort babbeltje gehad met een Siciliaanse en een Zwitserse vrouw en daarna gaan slapen.

Maar deze morgen is er iets gebeurd dat mij nog nooit overkomen is: toen ik om 6.40 uur wakker werd, was ik helemaal alleen op de kamer. Iedereen was in stilte vertrokken.
Ik ben vlug opgestaan, heb alles even vlug in de tassen geprest, en dan de fiets op, op zoek naar een ontbijt. Want in het dorp kon ik maar om 10 uur een ontbijt krijgen.

Buiten het dorp een hostal binnen en toen ze me de koekjes toonde voor het ontbijt, heb ik bedankt en ging ik verder op zoek. Dan maar een hotel binnengestapt en daar was het in orde.
Om 7.45 uur de fiets op voor een overgangsetappe op de Meseta hoogvlakte. Toen ik vertrok was het windstil, achter mij zwaar bewolkt en links van mij zag ik het hooggebergte, waar ik gelukkig niet over moest.
Na een paar kilometer moest ik een brug over en dat deed pijn. Mijn maag en benen sliepen nog. Gelukkig waren de eerste 40 km vlak en kon ik in mijn ritme komen. Op die hoogvlakte, en dat voor gans de dag, zag ik niets anders dan mooie groene gewassen zoals: graangewassen, bieten en boontjes. Ik zag ook dat er een volledig irrigatiesysteem bestond om alles onder water te zetten.
De wind zat voor mij gans de dag gunstig: eens schuin mee en dan vol in de rug. Het werd dus een makkelijke rit met weinig hoogteverschillen
De rit deed mij vooral denken aan mijn eerste camino, toen ik ongeveer dezelfde weg nam, maar dan in omgekeerde richting. Toen blies de wind snoeihard in mijn gezicht. Toen Greta mij opwachtte in Calzadila de Cueza, moesten we binnen iets drinken, want buiten vloegen de stoelen weg. Vandaag heb ik daar halt gehouden en kon ik buiten een koffie drinken. De wind begon aan te wakkeren, maar voor mij nu in de goeie zin.
Ik heb vandaag zelfs mijn gps en mijn kaart niet volledig gevolgd. Ik heb een beetje op 't gevoel gereden. Ik wist wel waar ik wou aankomen, maar dat dorpje stond niet meer op mijn kaart.
Ik moet eerlijk bekennen dat ik blij ben dat er geen klank uit mijn gps komt. 'k Hoor ze al zeggen: "Draai waar je kan, je rijdt te hard, hou links of rechts aan (da' s wel een rare uitdrukking he)."

Gisteren had ik gezegd dat ik er een snok zou aan geven als de wind goed zat en vandaag, na 180 km en 435 hoogtemeters, ben ik aangekomen in Castrojeriz: de plaats waar verleden jaar mijn langste rit begon en waar dit jaar - vandaag - mijn langste rit eindigde.
Ik ben onmiddellijk het hotelletje van verleden jaar gaan opzoeken om vanavond eens alleen te zijn. Je moet niet denken dat ik onderweg iets heb gevonden, nee, nee. En weet je wat ik eerst gedaan heb, toen ik aankwam en mijn kamer werd toegewezen? Nee, geen biertje gedronken, nee, maar onmiddellijk het stortbad ingedoken. Mijn onderste ledematen minuten lang afgespoeld met koud water tegen de krampen. Ik heb dat geleerd van een wijze Oost-Vlaming.

Het weer was vandaag zwoelig, bewolkt met af en toe de zon.

Dat is het voor vandaag, morgen meer nieuws

groetjes, Jan

met mijn luxemburgse vriend

wijn met citroenlimonade

O Cobreiro — Die man keek, waar komt Jan vandaan?

woning in de buik van een heuvel

woning in de buik van een heuvel

woning in de buik van een heuvel

de kerktoren met de ooievaarsnesten

cruz de ferro

de albergue van verleden jaar in foncebadon, tevens kerkje, keuken en slaapplaats