zondag 3 juni: Santiago - Portomarin

e-mail Jan 16.27 uur

Ik zal beginnen met gisteren: na het internetten, een beetje geslenterd op het plein en er rond, tot ik, rond 18 uur, plots een sms kreeg in het Engels. Hij was verzonden door Joke. Ik dacht natuurlijk dat het van Pino kwam en dat hij zijn vrouw haar gsm meehad. Ik antwoordde op dat berichtje dat ik hen ook al gans de dag aan het opwachten was. Maar terzelfder tijd kreeg ik weer een berichtje van Joke en toen viel mijnen euro. Ik had het verkeerde nummer aan Pino doorgegeven. Ja, Joke en Jan staan in mijn gsm heel dicht bij elkaar. Ik vroeg dan het nummer aan Joke en zo kwam ik in contact met den Pino. Gelukkig dat onze juf Joke nog een pienter meisje is, want ze had het onmiddellijk door.

Na enkele minuten ontmoetten we elkaar. En wat een ontmoeting: het was op zijn Italiaans.
Ik stelde voor een pint te gaan pakken en ze waren akkoord. Hun fiets was al op stal, want morgen gaan ze naar Fistera met de bus en donderdag naar huis. We dachten onze twee Spaanse vrienden nog te ontmoeten, maar er was geen spoor van hen en we hadden ook geen telefoonnummer.

Op het plein werden nog enkele foto's van ons vieren gemaakt en toen vroegen ze mij om mee te gaan eten. Geen probleem, een rustig restaurantje gevonden en een menu del dia gegeten. Toen de rekening werd gebracht, mocht ik niet betalen. Zo wilden ze onze vriendschapsband verzilveren.
Terug naar het plein voor de allerlaatste foto's en toen kwam het onvermijdelijke moment van afscheid en we zeiden: "Zeg nooit... nooit!!!!!" Op dit moment begreep ik nog meer de taferelen van 's morgens toen vrienden die samen onderweg zijn geweest elkaar omhelsden.  Toen ik vroeger zoiets hoorde, kon ik daar niet bij. Ik dacht dat het opgeklopte verhalen waren. Maar als je het zelf meemaakt, kan je niet anders dan het te geloven. En afscheid nemen is toch een beetje sterven.

Vannacht heb ik niet veel geslapen door de adrenaline van mijn drie amigo's d'italia.

Om 7.15 uur zonder ontbijt de fiets op. Gelukkig sliepen Sint-Jacob en zijn volgelingen nog, zodat het heel rustig was in de stad. Het duurde tocht even voor ik de juiste weg had gevonden, want er stonden veel wegwijzers, maar geen enkele richting Wevelgem. Het was een stukje dat ik nog niet gedaan had, maar gelijk welke kant je Santiago binnen of buiten wilt rijden, het is altijd op en neer.
Onderweg kwam ik veel pelegrino's tegen en velen deden teken dat ik de verkeerde kant aan het op rijden was. Ik kon moeilijk ieder keer stoppen en uitleg geven, anders ging ik de processie van Echternach doen.
Na een pittig ritje van 98 km en 1 607 hoogtemeters ben ik in Portomarin aangekomen en ik heb een slaapplaats gevonden in de albergue municipal .
Ik heb al twee keer deze weg genomen, maar in de omgekeerde richting zie je toch dingen die je anders niet ziet.

Portomarin ligt in een dal en zo zag ik de mooie hoge bergen die ik morgen over moet.

Normaal moet ik morgen de hoogste berg van de camino beklimmen en dit is ietsjes meer dan 1 400m. Maar Pino stelde mij gerust: het is de gemakkelijkste kant die ik nu moet nemen. Afwachten ...

Toen ik vertrok was het bewolkt en zeker frisjes om te dalen, maar in de namiddag begon de zon te schijnen en zo was het iets aangenamer fietsen.

Anders geen bijzonder nieuws, maar morgen meer nieuws.