dinsdag 12 juni: Sore - Mortagne sur Gironde

Hallo


Wat een dag!!!!
Om 7 uur was ik wakker. Ik deed het raam open en wat zag ik? Regen, regen en nog eens regen. Ik had weinig zin om voort te maken. Ik ben gaan ontbijten in het huis der eigenaars. Daarna ging ik terug naar mijn woonst om mijn fietszakken te vullen. Langzaam, om niet te moeten vertrekken in de regen.
Om 8 uur was ik klaar en het was opgehouden met regenen.

Terug tussen de bomen met rechte banen, tijd zat om na te denken en ik liet mij gaan: de eigenaars hadden mij een goede thuiskomst gewenst en wat is voor mij thuiskomen? Gelukkig heb ik mijn kinderen en kleinkinderen alsook nog familie en vrienden maar... Plots werd ik wakker geschud uit mijn denken door een regenbui. Ik deed mijn regenvestje aan en reed verder.
Dan kwam er een leuker moment van denken: iedereen vraagt zich af wat is die janfandag? Als het aan mij lag, zou ik die zo organiseren: het zou twee dagen duren. De eerste dag een tochtje van 100 km met de fiets, maar er moeten drie natuurelementen aanwezig zijn: de zon, een beetje wind en een beetje regen. Het vervoer is gratis, want het is met de fiets. Eten? Iedereen brengt het zijne mee. Slaping? Iedereen zorgt voor een slaapmatje en een slaapzak. 's Avonds maakt iedereen apart of allen samen een potje klaar en 's anderendaags terug naar Wevelgem en dan ????
Toen ik bezig met dit plan te bedenken was ik natuurlijk op een verkeerde weg aan het rijden.
Rond de middag, toen ik in een wegrestaurant (bushokje) zat en mijn broodje met kaas aan het verorberen, was kreeg ik een berichtje van Nolle (mijn schoonbroer) met de melding dat mijn broer en zijn vrouw bij Ann Sofie in Mortagne sur Gironde waren. Ik schreef terug dat ik op 15 km van Libourne zat en dat ik nog slaping moest zoeken voor vandaag. Hij liet mij niet gerust en belde mij op dat ik maar 80 km daarvandaan was. Maar ik liet mij niet pramen: ik zei dat ik naar huis moest, omdat mee mocht met de zesdes op oriëntatiedagen op maandag 25 juni. Ik had dus geen tijd over. Ik wou niet zeggen dat ik aan An Sofie gevraagd had om morgen daar te slapen.

Toen ik in Libourne was raadpleegde ik mijn gps en het was nog 80 km. Toen kwam het onvermijdelijke: het was al een tijdje geleden dat ik mijn broer nog had gezien en ik wou hem verrassen door vandaag daar aan te komen. Het ging een lastige rit worden want het was tegen wind en, gelukkig, het zou niet meer regenen.
Toen ik hier aankwam, was iedereen verrast, zowel Ann Sofie, als de rest. En ikzelf ook. Want iedereen wist dat ik op weg was naar hier, maar ik zou eigenlijk pas morgen komen.
Mijn plan C voor morgen mocht ik opbergen om een nieuw plan D te maken.

Na 187 km en 800 hoogtemeters ben ik hier om 20 uur moe maar zeer gelukkig aangekomen en er was nog plaats in de herberg. Morgen neem ik mijn laatste rustdag op en zo'n ritten zitten er daarna zeker niet meer bij.

Vele groetjes van een gelukkige Jan en morgen geen nieuws of... Je weet maar nooit!!!