donderdag 21 juni: Doullens - Wevelgem

e-mail Jan 22 juni

Hier ben ik terug om mijn reisverslag te vervolledigen.

Toen ik geboekt had in het hotel, zaten er buiten op het terras twee dames en een jonge kerel. En hoe ze het wisten - of misschien lag het aan mijn Frans - vroegen ze van waar ik was.

En zo waren we weer in gesprek. Zij waren afkomstig van Mol en die kerel was de zoon van één van de dames. Hij was met de fiets vanuit Mol zijn ma achterna gereden: 340km. Wat een prestatie, want die kerel was niet gewoon te fietsen en hij heeft onderweg in zijn tentje geslapen. Ik heb hem van harte proficiat gewenst. Maar toen hij mijn verhaal hoorde, was hij een beetje ontgoocheld. Ik heb hem onmiddellijk gerust gesteld, dat zoiets voor later was.

En van het één kwam het ander. Zij waren gepensioneerde onderwijzeressen en toen ze mijn verhaal hoorden zeiden ze: "Overmorgen ga je zeker de fiets aan de haak hangen en hem enkele weken niet meer kunnen aanraken." Daarop antwoordde ik dat ik maandag mee mocht met de zesdes met de fiets. Hun oren kwamen recht.

Toen moest ik vertellen hoe het er in onze school aan toe gaat: dat de gepensioneerden regelmatig gevraagd worden om te helpen en toen ze hoorden dat er daar vier 70 plussers tussen zaten vielen ze bijna van hun stoel. Ze vonden dat fijn en zeiden: "Dat moet wel een toffe groep zijn?" Daarop antwoordde ik dat er in een kudde schapen altijd een wolf in schapenvacht zit.

Maar toen kwam voor hen nog de grootste verrassing, toen ik hen vertelde dat mijn fietsleraar Marc (ik vind het alleen jammer dat hij mij op stage nooit een bezoek heeft gebracht om mij te evalueren) met zijn 74 lentes jong, mij tegemoet zou komen om samen naar huis te fietsen.

Ik heb die dames ook verteld: als ze ergens op bedevaart willen gaan, kunnen ze naar Wevelgem komen, 

want we hebben een kutskapelle, een grot en een abdij.

Dan kwam de onvermijdelijke laatste morgen: opstaan, venster opendoen en wat zag ik? Regen!!
Ik heb alles voor de laatste keer ingepakt. Ja, ik kon niet anders, ik wou naar huis. Gelukkig bleef het maar een beetje zeveren en gelukkig zat de wind goed, dus ging ik in volle vaart Marc tegemoet.

Onderweg kreeg ik een berichtje wanneer Marc vertrok en waar we elkaar zouden ontmoeten: de plaats van samenkomst zou Fleurbaix worden, wat een mooie naam. Dat gevoel van trekijzer kwam weer boven en ik moet toegeven dat mijn camino toch een deel van Marc is, want in mijn moeilijke periode heeft Marc mij terug op de fiets gezet. 

Waarom heb ik Marc dit gevraagd? Hij heeft mij al twee keer vergezeld tot over de franse grens. En nu vroeg ik hem omdat ik een beetje bang was voor de douaniers, want zie eens dat mijn water veranderde in... Zo kon Marc mij uit de nood helpen met zijn betere Frans.

Zo waren we allebei gelukkig samen in Wevelgem te mogen aankomen.

De laatste rit was 125 km met 475 hoogtemeters en zo kwam mijn totaal op 3 249 km en volgens mijn gps heb ik 121.204 calorieën verbruikt.

De vraag is nu: hoe kan ik die calorieën weer aanvullen? Moet je dat totaal delen door... calorieën van een Orval en dan kijken hoeveel je moet drinken om dat weer aan te
vullen?
Hierbij wil ik alle mensen die mij op gelijk welke manier gesteund hebben om dit tot een goed einde te brengen, bedanken.
En wie weet wat er volgernd jaar uit de bus komt!!!

Vele groetjes van, zoals mijn Italiaanse vrienden zeggen, een Flemish crazy champion camino friend

Jan

ps Voor de nederlanders die ik in Castrojeriz heb ontmoet, nog een vraagje dat ik langs deze weg wil stellen. Ik heb immers geen adres van jullie, maar jullie volgen mij op de blog: hoe was het met de gezondheid van de dame die een dokter opzocht? En hoe was de doortocht op de Meseta hoogvlakte en de rest van de camino? Jullie kunnen ook antwoorden via mail: janstragier@hotmail.com

brug over de seine in Mantes la Jloie

albergue in Beauvais

albergue in Beauvais

 kathedraal in Beauvais

wie is de slimste?

kasteel van Lucheux

de meester en zijn leerling

welk dier?

oude watertoren

woensdag 20 juni: Beauvais - Doullens

sms Jan 18.45 uur


Gisteren heb ik, nadat ik warm water had, een stortbad genomen. Dan ben ik naar de beenhouwer geweest om mijn avondeten en daar had ik goeste naar alles wat ik zag.


In de gîte heb ik alles opgewarmd en daarbij heb ik een biertje gedronken.
Er kwam nog een dame om het geld.
Om 9 uur ben ik in bed gekropen. Wat moet je anders doen?


Deze morgen ben ik een beetje vroeger opgestaan. Ik heb koffie gezet, ontbeten, de afwas gedaan en daarna de fiets op.
Ik ben naar de kathedraal gefietst, heb enkele foto's genomen en daarna de gps ingesteld om makkelijk de stad uit te komen.
Na 8 km had ik de kaap van 3000 km gerond en op naar de ... Nee hoor, op naar huis!
Alles was aanwezig om er een mooie rit van te maken: een mooie zon, een goede moraal en de wind in de rug.
Tot ik het verdacht vond dat ik niets terugvond van dorpjes op mijn kaart. Ja, nog eens goed gekeken en ik was het aanhangsel van het dorp vergeten. En toen ik naar Laura keek en zag dat ze links van mij was, wist ik dat ik naar het zuiden reed in plaats van naar het noorden.
Na 25 km stond ik weer bij de kathedraal: ik mocht opnieuw het dal uit kruipen.


Na uiteindelijk 133 km en 920 hoogtemeters, ben ik om 16 uur in Doullens aangekomen, waar nergens internet te vinden is.
Ik heb hier een hotelletje gevonden, om nog eens goed uit te rusten en morgen de laatste rit aan te vatten.


Ik zal dan nog enkele foto's doorsturen, dus blijven kijken.
Wat het nieuws van morgen wordt, weet ik niet.
Nu wil ik nog eindigen met een mooie spreuk die een vriend mij toestuurde voor ik vertrok:


Alleen zij die het aandurven om verder te kunnen gaan, zullen kunnen ontdekken hoe ver ze kunnen gaan.


Dank vriend.

dinsdag 19 juni: Epernon - Beauvais

sms Jan 18.23

Samen met drie anderen (waaronder een non) een goed maal gekregen.

Daarna nog eens in de stad geweest, nadat ik eerst de code van de deur had gekregen.

Deze morgen was ik alleen voor het ontbijt en om 8 uur de fiets op.

Tijdens de rit was ik aan het rekenen gegaan om de resterende kilometers (350) in twee dagen te doen, maar het probleem was slaping zoeken.

Onderweg moest ik mij intomen, maar de rit werd ook zwaar gemaakt door de tegenwind en de vele hellingen in het bos.

Een diertje de baan zien oversteken, maar niet gekend. Maar een tijdje later zag ik eenzelfde dier dood naast de weg liggen en daar heb ik een foto van genomen.

Rond de middag ben ik gestopt om te eten.  Ik heb even in het roadbook gekeken en had onmiddellijk door dat het niet zou gaan in twee dagen.

Toen deed de tamtam zijn werk en dan nog met slecht nieuws: met de melding dat twee personen plots gestorven waren. Dat sneed niet alleen mijn benen af maar zeker ook om het in twee dagen te doen.

Het werd een lastige namiddag en na 130 km en 794 hoogtemeters, kon ik om 16 uur slaping beginnen zoeken in Beauvais.

Het eerste hotel was volzet, het tweede was met zijn drie sterren te duur voor een pelgrim (100 euro). Dan maar binnen gegaan in une maison diocesaine en daar gevraagd om daar te mogen slapen. Dat kon niet, maar ze belden iemand op om mij naar een gîte te brengen, waar ze pelgrims te slapen leggen. In afwachting heb ik koffie gekregen van de zuster.

En hier zit ik voorlopig alleen en ik dacht dat ik vandaag geen verhaal zou hebben.

Zo, dat is het voorlopig.

Hopelijk morgen een betere dag en ook weer meer nieuws.

maandag 18 juni: Vendome - Epernon

e-mail Jan 17.53 uur

Hallo

Samen met een jong koppel en twee kleine kinderen hebben we smakelijk gegeten. We hebben getafeld tot 21 uur. Dat was een beetje lang voor mij. Maar ja, de schotels kwamen nog niet te vlug. Intussen hebben we onze dorst kunnen lessen met een goed glaasje wijn.

Gisterenavond nog getelefoneerd naar de nonnetjes in Epernon. Ze hadden nog een kamer voor één persoon, maar ik moest binnen zijn tegen 19 uur. Ik heb braafjes geantwoord: "Oui, ma soeur."

Vannacht een hevig onweer met veel regen gehad en toen ik deze morgen de gordijnen opentrok, was het zeer zwaar bewolkt. De vooruitzichten waren niet fameus. Ik heb een goed en uitgebreid ontbijt genomen en om 8 uur zat ik al op de fiets, met regenkledij klaar, zodat ik ze in geval van regen onmiddellijk bij de hand zou hebben.
Ik was in één twee drie uit de stad, ik was zelf verbaasd hoe vlot het ging. Maar na 20 km moest ik de keuze maken: ofwel op de nationaal gaan rijden of de kleine wegen opzoeken om Chadeaudun te bereiken. Ik gaf het vertrouwen aan mijn gps. Maar in 't begin vertrouwde ik ze niet, maar ik liet ze toch maar doen. Ik had de indruk dat ze een ommetje maakte, maar het was de moeite waard: we reden 10 km door een bos. Plots zag ik een hertje (50 m voor mij) uit het bos springen, elegant en op het gemak de straat oversteken en met een sprongetje verdwijnen in het donkere bos... Zou het misschien gedacht hebben dat ik de jager van de stiefmoeder van Sneeuwwitje was? Jammer dat de tijd 'dat de dieren konden spreken' voorbij is. Anders zou opa aan zijn kleinkinderen kunnen vertellen wat de ooievaars, de vos, de arenden, de roofvogels , de vinken , de slang , de das, de konijntjes en nog zovele anderen tegen hem verteld hebben!!!

Als we door het bos waren, reden we door kleine dorpjes aan de oevers van prachtige, zuivere riviertjes. De gps verdiende vandaag wel een tien.

Gans de dag bleef het bewolkt en keek ik angstig naar de lucht, maar het bleef over.

Zoals ik gisteren reeds schreef, reed ik waarschijnlijk door de graanschuur van Frankrijk, want het waren bijna allemaal graangewassen die ik zag. Nu twijfel ik nog tussen één soort: ofwel is het spelt of ...

Na 138 km en 518 hoogtemeters ben ik om 16.30 uur geland in Epernon in, zoals je reeds weet, een nonnenklooster.
Natuurlijk heb ik die vriendelijke nonnetjes nog niet te zien gekregen. Misschien later!!!
Nadat ze mijn kamertje hebben getoond, heb ik mijn gewassen en toen ik naar stad wou gaan om iets te ..., vroeg ik langs mijn neus weg of er een internet cafe was. Ik was maar nauwelijks op straat en de dame kwam mij nagelopen om te zeggen dat ik hier ergens op internet kon gaan. Toch sympathiek hé!!

Wat de rest van de reis betreft: vroeger sprak men dat een reis zoveel reisdagen duurde. Voor mij kan dan nu in 2, 3 of 4 dagen. Nog maar vijf jaar geleden heb ik Wevelgem - Epernon in twee dagen gedaan. En nu zijn de dagen het langst... We zien wel!!

Dat was het nieuws, heet van de naald. Morgen ben ik er weer, met meer nieuws.

Groetjes van bij de nonnetjes
Jan

zondag 17 juni: Le Louroux - Vendome

e-mail Jan 18.16

Hallo

Zoals je al wist, moest ik gisterenavond met de fiets naar het restaurant en gelukkig regende het niet meer. Maar ik was te vroeg en ging dan maar op zoek naar een bar. Er was er maar één en die was heel klein. Bovendien was het nog een winkeltje en diezelfde vrouw deed tijdens de week in de voormiddag ook de post.
Daarna ben ik gaan eten in, voor mij, een te chique restaurant, maar ik had geen keuze. Ik heb wel fijn gegeten, maar niet voedzaam genoeg na een dagtocht.

Deze morgen ontbijt om 8 uur en zo was het 8.45 uur als ik op de fiets zat voor een rit van 96 km en 361 hoogtemeters om te eindigen in Vendome.

De rit zag er tamelijk vlak uit, tot ik tot driemaal toe naar een rivier moest afdalen: eerst naar de Indre, dan naar de Cher en als laatste naar de Loire.
Na die afdaling moest ik telkens weer uit het dal klimmen. Dan reed ik door immens grote velden met graangewassen en, voor zover ik het mij nog herinner, zal het morgen ook zo zijn. Maar ik zal ook op mijn hoede moeten zijn, want verleden jaar kwam ik geen enkele winkel tegen die open was, daar ik door de velden en door kleine dorpjes rijd.

Voor een zondag was er, vooral deze voormiddag, veel verkeer. Maar er waren verkiezingen in Frankrijk, welke weet ik niet!

Het was vandaag zonnig, maar met een fris windje.

Rond 3 uur ben aangekomen in mijn slaapplaats en er werd mij onmiddellijk een biertje aangeboden.

Nu wacht ik op het avondmaal om samen met de andere gasten te eten.

Er rest mij ongeveer nog een kleine 500 km naar huis.

Dat is het nieuws van de dag, maar morgen weer meer nieuws.
groetjes

the flemish pelegrino
jan

kasteel in Dissay

chambre d'hote in Le Louroux

een verkeersslachtoffer

kasteel in Le Louroux

het dorpscafe

chambre d'hote in Vendome

zaterdag 16 juni: Poitiers - Le Louroux

e-mail Jan 16.26 uur

Hallo

Gisteren in het retraitehuis zat ik eerst met een koppel Franse pelgrims uit Albi aan tafel. Het gesprek ging vooral over hun oude en nieuwe president, wat me eigenlijk niet boeide. Na enige tijd kwamen drie Belgische pelgrims uit Namen ons vervoegen (twee dames en een goed geblokte heer, maar ze zagen er meer uit als toeristen, dan als pelgrims).

Deze morgen om 8 uur alleen gaan ontbijten en de fiets op. De start was in de regen.

Na een beetje zoeken en vragen was ik Poitiers buiten en ik was gelukkig dat er nog niet volk op de been was.

Na een uurtje was het over om daarna voor de rest van de dag te regenen: een keer goed, dan een poosje minder, maar nat was ik. Zelfs in mijn wegrestaurant was het niet droog, daar er een ruit ontbrak.

Toen ik klaar was met eten, keek ik hoever het nog was en dat was maar 25 km. Toen besloot ik van die laatste 25 km een koffierit te maken, maar helaas er was maar één bar open in de dorpjes waar ik doorreed.

In Manthelan aangekomen, even gebeld bij de mensen waar ik verleden jaar geslapen had (dit jaar was het volzet) en blij dat ze waren toen ze mij zagen. Ze wilden onmiddellijk een maaltijd bereiden, maar daar ik al gegeten had is het bij enkele tassen koffie gebleven. Dan was het nog een kleine 5 km tot de volgende chambre d'hote in Le Louroux, waar ik ook koffie kreeg aangeboden.

Het is een boerderij met 90 melkkoeien. Die mensen wonen hier sinds 2005 en komen uit Pas de Calais. Vanavond moet ik met de fiets naar het restaurant (ongeveer 2 km ver) en ik hoop maar dat het stopt met regenen.

De rit was heel kort vandaag: 88 km met 393 hoogtemeters.

Voor morgen iets meer en ze geven goed weer uit. Maar voor maandag zal ik nog wachten om bij de nonnetjes te reserveren, want ik zou graag die vriendelijke nonnetjes van vijf jaar geleden nog eens ontmoeten en hoe langer ik wacht hoe minder kans ze krijgen om ze op zending te zenden.

Momenteel krijgen we beiden de verlangziekte om thuis te komen en ...........terug te zien. Als het weer dan goed is, zou het kunnen gebeuren dat ik er een snok zal aangeven, misschien met het risico geen slaping te vinden. Maar 'k heb een licht aan mijn fiets.

Dat was het voor vandaag, morgen ben ik terug met meer nieuws.
groetjes
Jan

vrijdag 15 juni: Anais - Poitiers

e-mail Jan 17.38 uur

Gisterenavond heb ik met eigenaars buiten het avondmaal genomen. Ik had geluk: hij probeerde iets uit voor het weekend, want het is patrimonium weekend en hun huis is geklasseerd. Het werd gebouwd in 1200 maar het is eens afgebrand en daarna nog eens vernield tijdens de godsdienstoorlog.

Het was een stukje varkensgebraad en het was heel lekker. Als aperitiefhapje waren er drie soorten paté. Hetwas donker toen we gingen slapen.

Deze morgen heb ik een goed ontbijt gekregen en voor onderweg kreeg ik nog een chocoladekoek en een croissant mee.

In dit gehucht woonde er in 2000 nog maar één persoon en nu twaalf. Toen hij van mij hoorde dat er ongeveer 15 000 inwoners waren bij ons, dacht hij dat ik in een stad woonde.
Na een hartelijk afscheid, kroop ik de fiets op voor een heel mooi gedeelte.

Een paar uur heb ik door velden en bossen gereden. Het was er muisstil, ik hoorde zelfs 'het geruis van de struiken' niet omdat er geen wind was. Alleen het geluid van de wielen doorbrak de stilte (gelukkig dat ze geen geluid maken zoals sommige vrouwenschoenen: tak-tak-tak).

Heel zelden werd ik opgeschrikt door een stalen monster op vier wielen, maar ze bleven op een veilige afstand van mij voorbijvliegen.
Mijn peird moest ik intomen, want het liep hoe langer hoe harder. Eigenlijk passen we goed bij elkaar.

Na een tijdje kwamen we in de bewoonde wereld en wat zag ik? Een geiteboerin. Ik mocht een foto nemen, maar daar bleef het bij. Geertje en Willy, 'k begon te denken: als ik gans de dag melk moet drinken, dat is niet voor mij.
Intussen was ik aangekomen in Lizant waar ik verleden jaar ook halt hield na een donderbui en een koffie aangeboden kreeg. Dit jaar herkende de baas mij onmiddellijk en opnieuw bood hij mij een koffie aan.

Na 118 km en 939 hoogtemeters ben ik om half vier aangekomen in het retraitehuis.

Wat de gps betreft, vertelde de huisbaas mij gisterenavond dat sommige aardewegen vroeger verbindingswegen waren tussen twee dorpjes en dat hij hetzelfe meemaakt met zijn autogps, zoals ik gisteren.

Het weer was vandaag vooral bewolkt, maar aangenaam warm en voor mij zat de wind zeer gunstig. Mij hoor je nu niet klagen.

Voila dat is het nieuws van de dag en morgen weer meer nieuws.

groetjes en tot weldra
Jan

 chambre d'hote in Anais

donderdag 14 juni: Mortagne sur Gironde - Anais

e-mail Jan 20.27 uur

Na een echte rustdag ben ik hier terug.

Tijdens de rustdag heb ik niets anders gedaan dan mijn reservetanks bijgevuld met zowel vast als drinkbaar voedsel en het werd daar ook gooed verzorgd.

In de namiddag de ermitage gaan bezoeken in de rotsen, waar vroeger de moines woonden. Die zorgden dat de pelgrims langs de andere oever van de Gironde werden gebracht.

Dan nog een ritje met de auto, gaan kijken naar ooievaars. Die wonen daar op palen aan de oevers van de rivier. (Het moeten al oude ooievaars zijn, want hoelang is het niet geleden dat onze voorouders, de oude Belgen, in paalwoningen woonden?)

Vanmorgen, na een goed ontbijt, was het moeilijk om in gang te schieten. De verleiding om een autoreis te nemen, stak een beetje de kop op. Maar na een "neen" op de vraag of ze bagage moesten meenemen naar huis, ben ik op de fiets gesprongen en begon voor mij de laatste rechte lijn naar huis.

Ja, na een goed uur had ik door dat ik op de verkeerde route zat en heb ik een correctie ingevoerd. Na 30 km kwam er plots een hertje de baan opgewandeld, maar toen het mij zag, zette het dier het op een lopen. Jammer, geen foto. Maar ik was nog vergeten te melden dat ik, toen ik in Sore verbleef, nog een wandelingske in het bos heb gemaakt. Daar liep een vos zo'n 100 m voor mij liep. Tegen wind hoorde en zag hij mij niet en dat duurde zo'n enkele minuten: prachtig.

De rest van mijn rit kan ik kort samenbundelen: een gokrit!! Want alle dorpjes hier in de streek eindigen op "ac of sac" en ze zijn zo klein dat je soms niet weet of je ze al voorbij bent.
Regelmatig ben ik verkeerd gereden, tot ik mijn gps gebruikte. Maar zij zond mij af en toe de grindwegen op. Eén keer zond ze me zelfs een keer door het bos en waar kwam ik uit? Aan de oevers van de Charente. Daar stonden twee jonge gasten te vissen en toen ze mij zagen keken ze alsof ze een marsmannetje zagen. Ik vroeg de weg naar het dorp. Toen ze antwoordden dat dat langs de andere kant lag had ik twee keuzemogelijkheden: ofwel zwemmen ofwel een andere weg door het bos zoeken (gelukkig heb ik de boze wolf niet ontmoet). In het dorp aangekomen, ben ik gestopt aan een bar en heb ik voor de eerste maal tijdens een rit een lekkere, frisse pint gedronken. Daarna heb ik onmiddellijk verder gefietst.

Na 141 km en 935 hoogtemeters om 18.30 uur aangekomen in de cambre d'hote in Anais. Een verfrissend stortbad genomen en dan naar de houtoven van de heers des huizes gaan kijken. Wat een prachtding, 2,5 m diep, 80 jaar oud. En ik heb vandaag geluk, want hij maakt iets klaar in die oven. Dus op naar vanavond, om 21 uur, nadat hun twee kleintjes slapen.

Vandaag was het een heerlijk, zonnige dag en het is lang geleden dat ik mij nog eens moest insmeren, dus lekker warm!!

Vele groetjes en morgen ben ik er weer met meer nieuws
Jan


Hieronder nog enkele beeldjes uit Mortagne sur Gironde

mortagne sur gironde

ermitage in mortagne 

ermitage

le four in Anais (chambre d'hote)

geiteboerin

kasteel in Larcher

kathedraal in Poitiers

woensdag 13 juni: Mortagne sur Gironde (Rustdag)

Rustdag.
Tijd voor enkele fotootjes van weleer.

St-Jean-Pied-de-Port

St-Jean-Pied-de-Port

chambre-d'hote-in-Sore

chambre-d'hote-in-Sore

de-pelgrim-(de-das)-verkeersslachtoffer

Ibaneta

amigo peregrino

amigo peregrino

amigo peregrino

amigo peregrino

dinsdag 12 juni: Sore - Mortagne sur Gironde

Hallo


Wat een dag!!!!
Om 7 uur was ik wakker. Ik deed het raam open en wat zag ik? Regen, regen en nog eens regen. Ik had weinig zin om voort te maken. Ik ben gaan ontbijten in het huis der eigenaars. Daarna ging ik terug naar mijn woonst om mijn fietszakken te vullen. Langzaam, om niet te moeten vertrekken in de regen.
Om 8 uur was ik klaar en het was opgehouden met regenen.

Terug tussen de bomen met rechte banen, tijd zat om na te denken en ik liet mij gaan: de eigenaars hadden mij een goede thuiskomst gewenst en wat is voor mij thuiskomen? Gelukkig heb ik mijn kinderen en kleinkinderen alsook nog familie en vrienden maar... Plots werd ik wakker geschud uit mijn denken door een regenbui. Ik deed mijn regenvestje aan en reed verder.
Dan kwam er een leuker moment van denken: iedereen vraagt zich af wat is die janfandag? Als het aan mij lag, zou ik die zo organiseren: het zou twee dagen duren. De eerste dag een tochtje van 100 km met de fiets, maar er moeten drie natuurelementen aanwezig zijn: de zon, een beetje wind en een beetje regen. Het vervoer is gratis, want het is met de fiets. Eten? Iedereen brengt het zijne mee. Slaping? Iedereen zorgt voor een slaapmatje en een slaapzak. 's Avonds maakt iedereen apart of allen samen een potje klaar en 's anderendaags terug naar Wevelgem en dan ????
Toen ik bezig met dit plan te bedenken was ik natuurlijk op een verkeerde weg aan het rijden.
Rond de middag, toen ik in een wegrestaurant (bushokje) zat en mijn broodje met kaas aan het verorberen, was kreeg ik een berichtje van Nolle (mijn schoonbroer) met de melding dat mijn broer en zijn vrouw bij Ann Sofie in Mortagne sur Gironde waren. Ik schreef terug dat ik op 15 km van Libourne zat en dat ik nog slaping moest zoeken voor vandaag. Hij liet mij niet gerust en belde mij op dat ik maar 80 km daarvandaan was. Maar ik liet mij niet pramen: ik zei dat ik naar huis moest, omdat mee mocht met de zesdes op oriëntatiedagen op maandag 25 juni. Ik had dus geen tijd over. Ik wou niet zeggen dat ik aan An Sofie gevraagd had om morgen daar te slapen.

Toen ik in Libourne was raadpleegde ik mijn gps en het was nog 80 km. Toen kwam het onvermijdelijke: het was al een tijdje geleden dat ik mijn broer nog had gezien en ik wou hem verrassen door vandaag daar aan te komen. Het ging een lastige rit worden want het was tegen wind en, gelukkig, het zou niet meer regenen.
Toen ik hier aankwam, was iedereen verrast, zowel Ann Sofie, als de rest. En ikzelf ook. Want iedereen wist dat ik op weg was naar hier, maar ik zou eigenlijk pas morgen komen.
Mijn plan C voor morgen mocht ik opbergen om een nieuw plan D te maken.

Na 187 km en 800 hoogtemeters ben ik hier om 20 uur moe maar zeer gelukkig aangekomen en er was nog plaats in de herberg. Morgen neem ik mijn laatste rustdag op en zo'n ritten zitten er daarna zeker niet meer bij.

Vele groetjes van een gelukkige Jan en morgen geen nieuws of... Je weet maar nooit!!!

maandag 11 juni: Dax - Sore

e-mail Jan 19.03 uur

Hallo

Over de Hollanders mag ik voor het ogenblik niet klagen. Gisterenavond heeft die gast mijn internetrekening betaald. Mijn tegenprestatie (die hij zelf vroeg en waarmee hij ook gelukkig was) is een titel van een boek doorsturen. En hij vond de Nederlandse voetballers zelfs arrogante mannen.

Vannacht een slechte nacht gehad. Om 12 uur ben ik opgestaan om de jacht te openen op drie muggen (gelukkig had ik mijn oordopjes niet nodig, of dat ging er mooi uitgezien hebben) en ik ben er ook in geslaagd ze te doden.

Waarom ik slecht geslapen heb, weet ik niet. Zou het aan het grote bed liggen, aan de stilte of aan de goeie matras?

Om 7 uur eruit. Ik heb door het raam gekeken en het regende.

Ik heb mijn halfdroge kousen en broek samen met de droge truien aan getrokken en ben gaan ontbijten. De Hollander lag nog in zijn bed.

Om 8 uur zat ik op de fiets.
Ik heb hem op automatische piloot gezet om een beetje uit te rusten op de fiets en na 10 kilometer bemerkte ik plots dat ik een verkeerde route nam. Niet erg, het was maar een klein omwegje.

Na 20 km begon het te regenen en 't is gans de dag niets anders geweest. Maar ja, ik moest erdoor. Anders kom ik nooit meer thuis!
Dan eraan gedacht mijn voorraad op te slaan. Want eens je midden in de Landes zit, zal je niet veel winkels en bars meer tegenkomen.
Ik heb vele kilometers door velden en bossen gereden, zonder iemand tegen te komen. Het was soms eindeloos!
Plots zag ik het eerste bordje met Sore erop en toen dacht ik: "Bij het volgende dorpje zal ik een lekkere koffie drinken en 't zal zeker deugd doen." Maar helaas, in het dorpje was de enige bar gesloten. Dan had ik nog 19 km te fietsen in de regen op oneindige, rechte banen. Ik maar zoeken naar vogels of naar wilde dieren, zoals everzwijnen, tijgers, olifanten enz. Maar niks. Ja, wie komt er nu buiten in zo'n weer...!

Na 109 km en 307 hoogtemeters, ben ik om 14.30 uur geland aan de chambre d'hotes, waar de moeder mij stond opwachten en mij heel beleefd een drankje aanbood: een fruitsapje!!!!!
Gelukkig was ik op tijd binnen, want hier zijn nog bakken regen uit de hemel gevallen.

 Ik had nu tijd om enkele telefoontjes te doen voor slaapplaats voor de volgende dagen. Maar voor morgen heb ik nog niets, dus het kan weer een rare rit worden.

Ik moet ook nog zeggen dat de kaap van de 2 000 kilometer vandaag overschreden is. Dus op naar de ?????

Maar zo'n weer heeft ook zijn voordelen. Twee dagen naeen zijn mijn kleren gewassen door de regen. De dames zullen dat graag horen.

Morgen nog een stukje Landes en dan op naar ???

Vele groetjes en morgen ben ik terug met meer nieuws
Jan

zondag 10 juni: Zubiri - Dax

e-mail Jan 21.16 uur

Hier ben ik dan, een beetje later dan andere dagen, maar voor alles is er een uitleg.

Een goede nachtrust gehad, maar sedert enige tijd ondervind ik dat de perlgrims 's morgens meer bij taal zijn dan 's avonds.
Zo was het ook deze morgen, toen plots een jongedame (haar vader was een Belg, haar moeder een Italiaanse) mij vroeg waar ik naar toe fietste. Zoals altijd moest ik zeggen dat ik op de terugweg was. Daarna vroeg ze een paar inlichtingen en dan heb ik mijn blog geopend en enkele foto's getoond. Onmiddellijk noteerde ze mijn blog, ondanks het feit dat ze Italiaans en Frans sprak.

Om 7.30 uur op de fiets en in feite niet wetende waar de rit mij zou brengen. Met voor mij de bergen, begon ik heel voorzichtig te fietsen en mijn grootste bekommernis was het weer. Ik hoopte dat het niet zou regenen, vooral in de afdaling (gisterenavond viel er een beetje regen), nochtans was er een zwaar bewolkte lucht met hier en daar een beetje blauw. Ik dacht dat ik onmiddellijk naar de top zou fietsen, maar nee hoor, ik vertrok op een hoogte van 540 m naar 801m, dan naar 655 m om dan terug naar 922 m te rijden en daarna nog eens zakken naar 845 m om tenslotte de eindklim aan te vatten.

Onderweg heb ik nog een oudere man geholpen om zijn buitenband af te trekken. (Die man van in Portomarin, wat zou hij nu zeggen als hij die man bezig zag?).

Na 28 km en 756 hoogtemeters gereden te hebben in tweeënhalf uur, kwam ik op de top (1051 m). Wat was ik gelukkig: ten eerste omdat ik zo gemakkelijk klom en ten tweede omdat het niet regende. Een man met de moto nam een foto van mij en toen zei hij: "Wees voorzichtig als je naar beneden rijdt." Ik heb genoten van de afdaling en om 11 uur stond ik in de albergue van Saint Jean Pied de Port bij de Hollandse dame, om te zggen dat ik daar niet ging slapen. Geen probleem, ik kreeg nog een lekkere koffie van haar.

Zo zette ik mijn weg verder, maar ik had buiten die appel en koekjes geen mondvoorraad bij. Ik wou in dit dorpje niets kopen, want de prijzen lagen hoog. Maar ik was vergeten dat het zondag was en alles gesloten was. Dus maar hopen op een benzinestation om iets in te doen, maar als je iets nodig hebt dan kom je ze niet tegen.

Gedreven door de wind, liet ik mij maar gaan in de hoop toch iets open te vinden. En ja, na kilometers fietsen, kwam ik een bakkerijtje tegen. Remmen dicht en binnen. Op het eerste zicht, zag ik geen brood maar wel enkele mooie taarten. Dat ging mijn middageten worden, dacht ik. Maar de broden lagen in een mand. Dan nog een doosje vis en een blikje met allerlei fruit. Hup, de fiets op en nu maar zoeken naar een rustig plaatsje. Zoals verleden jaar, belandde ik in een autobushokje. Ik zat nog maar goed neer of een koppel Hollanders hielden ook halt. We wisselden van gedachten en ik kreeg van hen een refuge adres waar je eten kon maken, maar ik had niets bij. Ze zeiden dat die dame een winkeltje openhield en ik daar toch iets kon kopen. Dan maar op weg naar die refuge, nog een 60 km fietsen.
Maar dan begon het te regenen. In het begin deed het deugd, want het was lauwe regen en hij verfriste een beetje. Toen de wind draaide en veranderde in een heuse stormwind, was het harken en dat heeft zo'n twee uur geduurd.

In Bidache een halte ingebouwd om een grote lekkere koffie te drinken en toen ik opnieuw begon te fietsen was de wind gedraaid en was het gestopt met regenen. Ik heb geprofiteerd van de wind in 't gat om door te draven naar Cagnotte, waar die refuge lag. Gesloten , sleutel bij die dame van dat winkeltje gaan halen, maar dat winkeltje was de zondagnamiddag gesloten.

Ik hag geen andere keuze dan verder fietsen. Plots een gite de france. Bellen dus. Een vrouwtje kwam opendoen en ze zei dat ze geen eten bereidde.

 Allez, rij maar verder. En zo begonnen de kilometers op te lopen. Wegwijzer naar links, richting auberge de ferme. Maar na enkele kilometers fietsen gedraaid, want waar zou ik uitkomen...?

Toen ik zag staan 'Dax 6 km', dacht ik: "Rij maar naar de stad, je zal daar wel iets vinden." In 't centrum aangekomen: het eerste hotel was gesloten. Het tweede hotel had drie sterren en dat is onbetaalbaar voor een pelgrim. Aan het derde hotel stond een jonge man te wachten. Het was een Hollander en die vond de prijs goed. Maar het hotel ging maar om 18.30 uur open en wij stonden daar om 17.30 uur. Ik ging daar geen uur staan hoor! Ik nam de telefoon en toen zei die Hollander: "Ja, jouw Frans zal wel beter zijn dan het mijne", en de chef deed de deur open.

Na een stortbad, dat enorm veel deugd deed, heb ik mijn kleren te drogen gehangen in de kamer. Ik heb een lekkere maaltijd genomen en samen zijn we naar een internet cafe gegaan.

Ja, het lag nooit in mijn bedoeling om vandaag naar Dax te fietsen, maar 't kan verkeren. Na een rit van 140 km en 1 698 hoogtemeters, stond ik in Dax.

Ik had een plan A een plan B, maar nu heb ik al een plan C en heb ik een reservedag, maar dat verneem je wel later.

Voor morgen heb ik al in Sore geboekt, het klein Bokrijk van verleden jaar. De rit leidt mij door de Landes, hopelijk met beter weer.

Deze morgen heb ik van haar (de gps) een mooie vaderkensdag gekregen: toen we in Frankrijk kwamen, weigerde ze mij te navigeren. Dan maar met de kaart en een beetje improviseren en zo kom je er ook.

Ja, hoe een rit zijn eigen verhaal kan schrijven...

Ik ga proberen foto's door te sturen en jullie zullen eens kunnen zien waar een pelgrim die onderweg was, het slachtoffer werd van het verkeer.

Tot morgen met meer nieuws van ...
wie anders dan
Jan

zaterdag 9 juni: Los Arcos - Zubiri

e-mail Jan 6.48 uur

Gelukkig was ik gisteren op tijd in Los Arcos om de geboorte mee te maken van de kleintjes. Met Johan en Paula hebben we 's avonds een glaasje wijn gedronken op dat natuurlijke wonder. Deze morgen hebben we de moeder reeds op stap zien gaan met haar zeven kleintjes (zonen of dochters eendjes).

Ik kreeg gisteren ook hetzelfde bed en de zelfdekamer toegewezen als verleden jaar van Marc en Anny. Zo lag ik opnieuw een nacht alleen in de kamer, wat een luxe betekent in een albergue.

Deze morgen werd ik uitgenodigd voor een ontbijt met de hospitaleros en dat heb ik met veel plezier aanvaard. Maar ik moest wachten tot 8 uur daar die mensen de droge opkuis moesten doen.

Intussen heb ik een babbeltje gedaan met een Amerikaan, een zekere Tony, die voor vijftien jaar in Rusland woont. Hij was een katholieke priester, een Jezuiet, en die man was ook vol lof over de ontvangst in deze albergue. Voor hem was het de eerste maal hier, maar voor mij reeds de tweede maal.
Het lange wachten was de moeite waard, want wat ik allemaal tussen de kiezen mocht steken, was ongelooflijk. Na dit overheerlijk ontbijt, nam ik met spijt in het hart afscheid (ik was een beetje in de watten gelegd en voelde mijn weer een zoon van ...), want ik voelde mij in vakantiestemming en de plicht riep.

Onderweg was ik een beetje aan het zweven, tot enkele jonge meiden mij uit de droom haalden door te roepen: "Buen camino!" Ik had ze nooit gezien.
Na een korte tussenstop in Estella en Puenta la Reina moest ik nog een colletje over. Die klim bracht mij van 400 naar 650 m hoogte in een korte tijd. Boven had ik een prachtig uitzicht op Pamplona, maar daarachter lagen de Pyreneeën. Dat was een beetje minder, morgen moet ik daarover en ik weet wat mij te doen staat.
Hoe meer ik naar Pamplona afdaalde, hoe meer ik een degout kreeg van die gebouwen en dat drukke verkeer. Toen heb ik na een korte pauze (tijd om te eten) aan haar (de gps) gevraagd mij naar het volgende dorp met een albergue te leiden.
Na 88 km en 975 hoogtemeters hield ik halt in Zubiri, maar hoe dichter ik Zubiri naderde hoe meer het door mijn hoofd speelde om de klim aan te vangen ( ik voelde op dat ogenblik de pedalen niet).
Bij de eerste albergue moest mijn paard buiten slapen. Daarvoor heb ik bedankt en ik ben op zoek gegaan naar een betere stal.

Morgen zou het een heel korte rit kunnen worden of een ...

Het weer viel niet al te best mee. Het was deze morgen heel fris en deze middag in Pamplona nog maar 17 graden en de zon had ik nog niet gezien. Ze is pas te zien geweest na 16 uur.

Zo, ik weet niet meer, maar morgen ben ik in Frankrijk en dan ben ik bijna thuis. 't Is zoals die manier van redeneren: ik kan in mijn kleren, mijn kleren kunnen in mijn valies, dus ik kan in mijn valies. Zo kan ik dat ook zeggen: ik woon dicht bij de Franse grens, morgen ben ik in Frankrijk, dus ik ben bijna thuis!!!

Nu zal ik ergens een mondje gaan eten. Hier geen enkele tienda, gelukkig heb ik nog één appeltje voor de dorst en we zien wel.

Morgen ben ik er weer met meer nieuws

groetjes

Jan

afscheid van Johan en Paula

de brug over de  Ega in Estella

de brug over de Arga in Puente la Reina

Iglesia del Crucifijo S XII te Puente la Reina