zaterdag 9 juni: Los Arcos - Zubiri

e-mail Jan 6.48 uur

Gelukkig was ik gisteren op tijd in Los Arcos om de geboorte mee te maken van de kleintjes. Met Johan en Paula hebben we 's avonds een glaasje wijn gedronken op dat natuurlijke wonder. Deze morgen hebben we de moeder reeds op stap zien gaan met haar zeven kleintjes (zonen of dochters eendjes).

Ik kreeg gisteren ook hetzelfde bed en de zelfdekamer toegewezen als verleden jaar van Marc en Anny. Zo lag ik opnieuw een nacht alleen in de kamer, wat een luxe betekent in een albergue.

Deze morgen werd ik uitgenodigd voor een ontbijt met de hospitaleros en dat heb ik met veel plezier aanvaard. Maar ik moest wachten tot 8 uur daar die mensen de droge opkuis moesten doen.

Intussen heb ik een babbeltje gedaan met een Amerikaan, een zekere Tony, die voor vijftien jaar in Rusland woont. Hij was een katholieke priester, een Jezuiet, en die man was ook vol lof over de ontvangst in deze albergue. Voor hem was het de eerste maal hier, maar voor mij reeds de tweede maal.
Het lange wachten was de moeite waard, want wat ik allemaal tussen de kiezen mocht steken, was ongelooflijk. Na dit overheerlijk ontbijt, nam ik met spijt in het hart afscheid (ik was een beetje in de watten gelegd en voelde mijn weer een zoon van ...), want ik voelde mij in vakantiestemming en de plicht riep.

Onderweg was ik een beetje aan het zweven, tot enkele jonge meiden mij uit de droom haalden door te roepen: "Buen camino!" Ik had ze nooit gezien.
Na een korte tussenstop in Estella en Puenta la Reina moest ik nog een colletje over. Die klim bracht mij van 400 naar 650 m hoogte in een korte tijd. Boven had ik een prachtig uitzicht op Pamplona, maar daarachter lagen de Pyreneeën. Dat was een beetje minder, morgen moet ik daarover en ik weet wat mij te doen staat.
Hoe meer ik naar Pamplona afdaalde, hoe meer ik een degout kreeg van die gebouwen en dat drukke verkeer. Toen heb ik na een korte pauze (tijd om te eten) aan haar (de gps) gevraagd mij naar het volgende dorp met een albergue te leiden.
Na 88 km en 975 hoogtemeters hield ik halt in Zubiri, maar hoe dichter ik Zubiri naderde hoe meer het door mijn hoofd speelde om de klim aan te vangen ( ik voelde op dat ogenblik de pedalen niet).
Bij de eerste albergue moest mijn paard buiten slapen. Daarvoor heb ik bedankt en ik ben op zoek gegaan naar een betere stal.

Morgen zou het een heel korte rit kunnen worden of een ...

Het weer viel niet al te best mee. Het was deze morgen heel fris en deze middag in Pamplona nog maar 17 graden en de zon had ik nog niet gezien. Ze is pas te zien geweest na 16 uur.

Zo, ik weet niet meer, maar morgen ben ik in Frankrijk en dan ben ik bijna thuis. 't Is zoals die manier van redeneren: ik kan in mijn kleren, mijn kleren kunnen in mijn valies, dus ik kan in mijn valies. Zo kan ik dat ook zeggen: ik woon dicht bij de Franse grens, morgen ben ik in Frankrijk, dus ik ben bijna thuis!!!

Nu zal ik ergens een mondje gaan eten. Hier geen enkele tienda, gelukkig heb ik nog één appeltje voor de dorst en we zien wel.

Morgen ben ik er weer met meer nieuws

groetjes

Jan

afscheid van Johan en Paula

de brug over de  Ega in Estella

de brug over de Arga in Puente la Reina

Iglesia del Crucifijo S XII te Puente la Reina