'k Zal maar het stilzwijgen doorbreken.
In feite had ik wel speciaal nieuws, want toen ik 's morgens opstond regende het, maar 't was niet erg want wat daarna kwam, was een hittegolf.
In de voormiddag heb ik gisteren mijn beloftes volbracht .
Daarna terug naar de albergue en, ja hoor, de was gedaan. Want, eerlijk, mijn kamertje had toch een eigenaardige geur.
In de namiddag wat rondgeslenterd in de stad en rond de kathedraal. Santiago is ook een grote stad, dus zijn er veel winkels.
Plots was er veel blauw te zien op het plein voor de kathedraal.
Op een bepaald ogenblik kwam een groep flinke mannen in maatpak uit (ik denk) het stadhuis. De tv was er bij en plots zag ik de dames bij die mannen gaan voor een foto. Een kleine, in wit-en-blauwgestreept, truitje ging handtekeningen vragen. Toen ik meer uitleg vroeg aan een senorita die ook zo'n trui in de hand had en handtekeningen vroeg, antwoordde ze: "Het is de voetbalploeg van Deportivo de Coruña die kampioen werd en zo bij de grote ploegen mag aantreden." Ik weet niet wat er gebeurde. De mannen maakten zich klaar voor een groepsfoto en zonder dat ik het wist, zat ik in de huid van een persfotograaf op de eerste rij om foto's te maken. En ik liet mij niet doen hoor. Ja, hoe iemand zo plots een andere gedaante kan aannemen!
Mijn plan was gemaakt: ik zou hier twee dagen blijven ook om nog eens de drie amigo's te ontmoeten. Ze hadden mij nog een mailtje gestuurd waarin onder andere stond dat ze op zaterdag aankwamen en de maandag naar Finistera zouden gaan.
Maar morgen ga ik zeker weg uit Santiago. Soms staat een mens voor een tweesprong in zijn leven, maar ik sta nu voor een vijfsprong:
1. ik fiets naar Finistera ( het einde van de wereld)
2. ik fiets naar Muxia ( het andere einde van de wereld)
3. ik kom met het vliegtuig naar huis
4. ik fiets terug naar Sevilla, waar mijn doos nog altijd staat (gezien op internet, zoals bij ons als je naar de keuring gaat)
5. ik fiets terug naar huis
Aan jullie om te gokken!
Om 21 uur nog eens een avondwandelingske gemaakt tot aan de kathedraal. Ik zette mij neer en na enkele minuten had ik door dat het koppel naast mij ook Belgen waren, uit Pellenberg.
En zo waren we vertrokken: die vrouw was 65 geworden en had van haar kinderen en echtgenote een stukje van de camino gekregen. De man wandelt niet graag en toch hebben ze samen die 150 km afgelegd. Beiden waren zeer gelukkig en 't is niet moeilijk om te weten waarover ons gesprek ging. Bij het afscheid vroeg hij mijn familienaam en toen hij mijn naam hoorde, plofte hij terug neer op zijn plaats en vertelde dat hij 40 jaar geleden op kot zat met een naamgenoot. En wat hij er nog van over houdt: hij kon goed plezier maken en goed drinken. Daarop heb ik geantwoord: "Dan zal het wel ...................zijn!!!!!"
Maar ik had het uur niet in de mot, want we hadden een goed en boeiend gesprek. Toen ik aan de albergue aankwam, was de deur op slot. Ik ben naar de bar op het hoekje geweest om eentje te drinken en wie zat er daar: de baas. Die zei: "No problems, je mag hier heel de nacht blijven." Maar toch heb ik na enige tijd gevraagd om de deur toch te openen. Gelukkig slaap ik alleen.
Deze voormiddag de amigo's gaan opwachten maar niemand te zien. Druppelsgewijs kwamen de pelegrino's toe en van enkele heb ik kippenvel gekregen: er waren twee Braziliaanse meisjes, een Duitser en een Fransman. Ze kwamen allemaal alleen toe in de loop van een uur. Na enkele foto's genomen te hebben, vertelden ze mij dat ze elkaar de voorbije vier weken (ongeveer), regelmatig ontmoet hebben. Ze hadden afgesproken om op dezelfde dag aan te komen, en de emotionele ontlading was enorm groot.
Nadien heb ik nog met Jacques de Fransman (65 jaar) gesproken. Die kwam uit Dijon, was 25 jaar parachutist geweest. Hij is nog maar twee jaar gedoopt en het is zijn tweede camino.
Om 12 uur had ik nog steeds geen amigo's gezien en ik ben dan maar naar de pelgrimsmis geweest. Op het einde werd er met dat groot wierookvat gezwierd en, wees gerust, ik rook niet meer naar zweet. Vroeger (1000 jaar geleden) deden ze dat om de stank van de pelgrims uit de kerk te bannen.
Vanavond nog een beetje rondslenteren en hopelijk zie ik de drie amigo's nog eens.
Tot morgen met meer nieuws!!!!!
 |
| mijn kamer |
 |
| mijn kamer |
 |
| een onbekende pelegrino |
 |
| poort waarlangs de meeste pelegrino's binnenkomen op het plein |
 |
| beeld in de kathedraal |
Janmigo,
BeantwoordenVerwijderenIk gok op... jou. Wedden dat jij op elke plaats een (t)huis vindt... Fiets maar. Op naar de volgende kilometer. Op naar Jandag Fandag.
ps Franse likeur fietst lekker
Jan,
BeantwoordenVerwijderenbelofte volbracht, fiets maar verder. Het is een mooi verhaal dat je aan het schrijven bent. Oswald.
Hola Jan,
BeantwoordenVerwijderenQué tal ? Wij dachten al dat je van de aardbol verdwenen waard want waren een paar uren zonder nieuws. Ik gok op een doorsteek naar Muxia en terug naar Santiago voor de vlieger. Voor 't were moei nie terugkièren want 'tes ier gene vetten. En nu uw spaans aan het verbeteren is, blijf maar nog een beetje (desayuno, huevos , sombrero, castanuelas, ).
Als wij met de fietsers in Santiago waren, hebben wij Geertje zijn Merckxske aan dat groot wijwatervat (botafumeiro )gehangen. Heb je al dat gezillig keldercafé gevonden in Santiago : ze hebben er Judas, Verboden Vrucht,........).
Wij kijken vol spanning uit naar je verdere plannen.
Groeten.
Hallo meester Jan,
BeantwoordenVerwijderenJa, wat gokken wij ? ! ?
We zouden het niet weten,één ding denken we zeker en dat is dat je fietsavontuur er nog niet opzit. Ofwel fiets je verder ofwel fiets je dichter naar huis toe maar fietsen doe je zeker denken. Inderdaad, je avonturen lezen is steeds fijn dus ... waarom niet nog een beetje verder avonturieren ! groeten Jo en co