dinsdag 5 juni: Trabadelo - Hospital de Orbigo

mail Jan 19.14 uur

Voila, ik ben terug op het internet, maar ik denk dat ik internet en de gsm de volgende keer  uit zal schakelen en met duiven zal werken.

Gisteren, na het berichten, kwam ik op de kamer en we waren met twee tegen twee, maar die tweede vent had liever een kamer alleen en zo ging hij op zoek. De dames vertelden mij dat hij ergens een vriendin had gevonden, dus wisten we onmiddellijk de reden.

Dus was ik alleen met twee Duitse dames. Wat waren ze van plan met mij? Want ik liet even mijn fantasie op hol slaan: gingen ze mij kaal scheren of ik weet het niet...
Maar uiteindelijk bleken het twee toffe en vriendelijke dames. En toen het gesprek op gang kwam, bleek dat ze ook niet aan hun proefstuk toe waren. Toen ze vroegen wat ik aan het doen ben, rezen hun haren ten hemel. Onmiddellijk vroegen ze naar mijn ouderdom. Ik antwoordde: "Zeg maar wat jullie denken." Na enige twijfel, zei één van de dames: "Vijftig." Wauh, toen ik dat hoorde ging ik onmiddellijk naar een bar om even door te slikken. Zie je dat ik er goed uitzie voor mijn ouderdom?!
In de bar werd ik ontvangen door een Hollands koppel en na wat heen-en-weer gepraat, besloot ik 's avonds daar te gaan eten.
Op de kamer aangekomen, zat er een nieuwe man. Ja, een Luxemburger, nog een nationaliteit die ik nog niet had ontmoet.
Toen ik vertelde over het restaurant, vroeg hij of hij met mij mee mocht gaan eten. Ik had natuurlijk geen bezwaar, maar hij moest eerst nog naar de tienda om zijn boodschappen te doen. Maar hij kwam maar niet terug. Dan ben ik naar het restaurant gegaan en toen ik daar binnenkwam, wie zat er daar? Jaja, mijnheer de Luxemburger, aan den toog met een grote vaas. Hij tracteerde mij onmiddellijk met een Hoegaarden, de eerste die ik kon drinken op de camino.
Na smakelijk gegeten te hebben - en ik moet ook zeggen, niet duur - vroeg hij als afsluiter nog een fles cider voor ons beiden. Daarna namen we nog een paar foto's en op weg naar de albergue, maar hij had nogal veel plaats nodig in de straat.

Na een rustige nacht met ons viertjes ben ik om 6.30 uur opgestaan. Ik heb alles netjes in de fietszakken gepropt en dan heb ik ontbeten bij de Hollanders. Om 7.45 uur de fiets op en de eerste 30 km lichtjes in dalende lijn tot in Ponferada.  Dat was eigenlijk een goede opwarming voor wat nog komen moest.
Aan km 38 (toen zat ik nog op een hoogte van 580 m) begon de klim naar Cruz de Ferro en Foncebadon. Na 15 km klimmen zat ik op het hoogste punt van de camino en dat was 1 501 m. Ik heb dat al een paar keer gezegd, maar ik denk dat ik het verkeerde roadbook meehad.
In het begin was het een prachtige col, met korte stukken en dan een bocht met mooie panorama's en prachtige fluitende vogeltjes die zelfs meevlogen met mij. Maar het venijn zat hem in de staart: de laatste 7 km ging het stijgingspercentage van 10 naar soms 15. Het was eigenlijk zwoegen, dat ik deed.

Boven bij het kruis even halt gehouden om de herinneringen van mijn twee vorige camino's weer voor de geest te brengen. Dan een kleine afdaling naar Foncebadon, waar ik nog even de albergue van verleden jaar heb bezocht. Dan in de graskant mijn middageten (hetzelfde als iedere dag, maar voor morgen komt er een kleine variatie) opgepeuzeld. Daarna de afdaling begonnen naar Astorga. Dat ging tamelijk vlot en daar moest ik de keuze maken: in Astorga slapen of naar de volgende albergue (15 km verder). Ik koos voor het laatste en zo kwam ik na 109 km en 1 321 hoogtemeters om 16 uur aan in Hospital de Orbigo.

Morgen staat er een rit gepland op de Mesetahoogvlakte en vandaag zat de wind tamelijk gunstig, maar er bestaat een spreuk "ge verandert zoals de wind", dus morgen zien we wel. Hopelijk blijft hij gunstig, zodat ik er eens een lap kan opgeven.

p.s. Ik vertel er niet meer over, maar mijn vrienden zijn weer talrijk aanwezig.
' k Zal straks het dorp ingaan om te eten en morgen weer meer nieuws.

groetjes uit het land van....

pelegrino
jan