maandag 4 juni: Portomarin - Trabadelo

e-mail Jan 17.09 uur

Hallo,

Gisterenavond voor het kerkje nog een koppel Belgen tegen het lijf gelopen. Ze waren van Knokke en de dame was haar man nagereisd om de laatste 100 km samen af te leggen.

In de loop van de namiddag nog een troep oude gepensioneerde West-Vlamingen tegen het lijf gelopen, die met de bus op weg waren naar Santiago. Zat daar wel een oude antieke vent tussen zeker! Toen hij hoorde wat ik deed zei hij dat het niet verantwoord was. Daarop heb ik hem onmiddellijk geantwoord: "Als je thuis bent en je valt van de trap, of je glijdt uit over een tapijt, dan kan je daar ook uren liggen. Ja, we kennen allemaal zo'n mensen, pessimistisch en misnoegd tot in de kist. Ja, tot daar.

We sliepen met 38 in een slaapzaal en het was er rustig. De vermoeidheid begint bij velen de doorslag te geven. Ook deze morgen ging het er zeer gemoedelijk aan toe. Om 6 uur waren de eerste zich weer aan het klaarmaken. En eenmaal wakker, wat doe je? Zelf uw pakje maken en vertrekken. Eerst nog mijn desayuno en om 7.30 uur de fiets op.
De start bevond zich op 425 m en ik moest onmiddellijk dalen naar 400 m om dan een klim te doen naar 640 m in een goeie 7 km. Het deed pijn 'in de kitten', maar plots verdween dit door het te zien van... Ja, een ooievaar. Dat had ik al in vier dagen niet meer gezien. Ik dacht dat hij iets in zijn bek had, maar door de zon in mijn ogen kon ik het niet goed zien.
Boven kwam ik in de mist terecht (zoals verleden jaar op dezelfde plaats).  Afdalen in de mist terwijl ik bezweet was, was niet plezant.
Onderweg, en dat gedurende de ganse dag, werd ik erop gewezen dat ik de verkeerde kant uitreed. Ik zal toch een plaatje aan mijn stuur moeten bevestigen om aan te tonen dat mijn camino naar huis gaat.
Rond 11 uur dook ik Samos binnen en hoe meer ik afdaalde hoe hoger de bergen werden.
Rond 11.15 uur halt gehouden voor een lichte maaltijd (mosselen, olijven en een stukje oud brood van gisteren) en dan begonnen aan de beklimming van de o zo gevreesde O Cobreiro, waarvan het hoogste punt op 1 335m ligt.  Die klim is toch een twintigtal kilometer lang, met stukken van 7% en zo kilometers aan een stuk.
Boven in de albergue heb ik een stempeltje gevraagd, maar ik ging daar niet slapen. Vorig jaar werd ik daar zeer onbeleefd geweigerd. Maar de ware reden is dat ik morgenvroeg niet wil beginnen met een afdaling van 25 km. Dat is om bevroren te zijn.

Na 97 km en 1 656 hoogtemeters vond ik een albergue in het dorpje Trabadelo. Er zaten twee Duitse dames te wachten op de hospitalero/a. Ik vroeg of er hier een restaurant was en ze wisten het niet eens. De fiets op om 8 km verder een andere albergue op te zoeken. Maar in het doorrijden van het dorpje zag ik een tienda en bij het opdraaien naar de baan een restaurant. Ik heb dan mijn ijzeren peerd gedraaid en ben teruggereden naar die albergue municipal. Ik heb mijn boeltje gelost, ben naar boven gegaan en heb een bed uitgekozen. Die twee dames deden dat ook.
Ik heb voor die rusttige albergue gekozen om eens goed te kunnen uitrusten, want morgen staat er alweer een col op het programma. Die leidt me naar cruz de ferro, het kruis waar iedereen iets neerlegt dat hij meegenomen heeft van thuis. Maar ik heb nu horen zeggen dat de Jappen die stenen mee nemen naar huis als een souvenier.

Wat het weer betreft: na de mist een mooie blauwe hemel en daar ik op zo'n hoogte zit was het een aangenaam temperatuurtje om te fietsen. Er stond een windje: dat deed deugd bij het klimmen en bij het dalen remde die mij (gelukkig) automatisch af.

Voila, dat is het nieuws van vandaag en tot morgen met meer nieuws!!!!

ps 'k Zie hier geen gepast gaatje om mijn kaartje van de kodak in te steken. Misschien later op de avond als de hospitalero/a er is.