Jan naar Sevilla: donderdag 21 juni: Doullens

e-mail Jan 22 juni

Hier ben ik terug om mijn reisverslag te vervolledigen.

Toen ik geboekt had in het hotel, zaten er buiten op het terras twee dames en een jonge kerel. En hoe ze het wisten - of misschien lag het aan mijn Frans - vroegen ze van waar ik was.

En zo waren we weer in gesprek. Zij waren afkomstig van Mol en die kerel was de zoon van één van de dames. Hij was met de fiets vanuit Mol zijn ma achterna gereden: 340km. Wat een prestatie, want die kerel was niet gewoon te fietsen en hij heeft onderweg in zijn tentje geslapen. Ik heb hem van harte proficiat gewenst. Maar toen hij mijn verhaal hoorde, was hij een beetje ontgoocheld. Ik heb hem onmiddellijk gerust gesteld, dat zoiets voor later was.

En van het één kwam het ander. Zij waren gepensioneerde onderwijzeressen en toen ze mijn verhaal hoorden zeiden ze: "Overmorgen ga je zeker de fiets aan de haak hangen en hem enkele weken niet meer kunnen aanraken." Daarop antwoordde ik dat ik maandag mee mocht met de zesdes met de fiets. Hun oren kwamen recht.

Toen moest ik vertellen hoe het er in onze school aan toe gaat: dat de gepensioneerden regelmatig gevraagd worden om te helpen en toen ze hoorden dat er daar vier 70 plussers tussen zaten vielen ze bijna van hun stoel. Ze vonden dat fijn en zeiden: "Dat moet wel een toffe groep zijn?" Daarop antwoordde ik dat er in een kudde schapen altijd een wolf in schapenvacht zit.

Maar toen kwam voor hen nog de grootste verrassing, toen ik hen vertelde dat mijn fietsleraar Marc (ik vind het alleen jammer dat hij mij op stage nooit een bezoek heeft gebracht om mij te evalueren) met zijn 74 lentes jong, mij tegemoet zou komen om samen naar huis te fietsen.

Ik heb die dames ook verteld: als ze ergens op bedevaart willen gaan, kunnen ze naar Wevelgem komen,

want we hebben een kutskapelle, een grot en een abdij.

Dan kwam de onvermijdelijke laatste morgen: opstaan, venster opendoen en wat zag ik? Regen!!
Ik heb alles voor de laatste keer ingepakt. Ja, ik kon niet anders, ik wou naar huis. Gelukkig bleef het maar een beetje zeveren en gelukkig zat de wind goed, dus ging ik in volle vaart Marc tegemoet.

Onderweg kreeg ik een berichtje wanneer Marc vertrok en waar we elkaar zouden ontmoeten: de plaats van samenkomst zou Fleurbaix worden, wat een mooie naam. Dat gevoel van trekijzer kwam weer boven en ik moet toegeven dat mijn camino toch een deel van Marc is, want in mijn moeilijke periode heeft Marc mij terug op de fiets gezet.

Waarom heb ik Marc dit gevraagd? Hij heeft mij al twee keer vergezeld tot over de franse grens. En nu vroeg ik hem omdat ik een beetje bang was voor de douaniers, want zie eens dat mijn water veranderde in... Zo kon Marc mij uit de nood helpen met zijn betere Frans.

Zo waren we allebei gelukkig samen in Wevelgem te mogen aankomen.

De laatste rit was 125 km met 475 hoogtemeters en zo kwam mijn totaal op 3 249 km en volgens mijn gps heb ik 121.204 calorieën verbruikt.

De vraag is nu: hoe kan ik die calorieën weer aanvullen? Moet je dat totaal delen door... calorieën van een Orval en dan kijken hoeveel je moet drinken om dat weer aan te
vullen?
Hierbij wil ik alle mensen die mij op gelijk welke manier gesteund hebben om dit tot een goed einde te brengen, bedanken.
En wie weet wat er volgernd jaar uit de bus komt!!!

Vele groetjes van, zoals mijn Italiaanse vrienden zeggen, een Flemish crazy champion camino friend

Jan

ps Voor de nederlanders die ik in Castrojeriz heb ontmoet, nog een vraagje dat ik langs deze weg wil stellen. Ik heb immers geen adres van jullie, maar jullie volgen mij op de blog: hoe was het met de gezondheid van de dame die een dokter opzocht? En hoe was de doortocht op de Meseta hoogvlakte en de rest van de camino? Jullie kunnen ook antwoorden via mail: janstragier@hotmail.com