zondag 27 mei: Salamanca - Zamora

e-mail Jan 18.21 uur

Hallo

Hier ben ik, opnieuw via het internet. Maar ik kan weeral geen foto's doormailen.

Gisterennamiddag dus Salamanca bezocht en het was de moeite. De Plaza Espanole is wondermooi. Het is een gesloten rechthoekige arena. De rest van de stad is fenomenaal. Volgens mij toch, maar zou het misschien al de vermoeidheid zijn die mijn ogen vertroebelt, zodat ik alles groot en mooi begin te zien?

In de jeugdalbergue, die zeer groot was, lag ik alleen in een kamer van vier.
Deze morgen was het ontbijt vanaf 8 uur. Er was daar ook een groep fietsers die zich goed amuseerde, en dan begint de eenzaamheid een beetje meer door te wegen.

Maar enfin, na het ontbijt de fiets op en om 9 uur was het nog maar 9 graden. Maar ik zat ook nog altijd op 790 meter hoogte. Het heeft een half uur geduurd vooraleer ik de stad of de omgeving ervan uit was. Plots, tot mijn grote verbazing, zag ik de drie Italianen en het was een blij weerzien. Het was zelfs met een high five. Maar - oh my god - de snurker met zijn lachtlamp was erbij. Ik bedacht al een plan om mijn ogen te bedekken, want we zouden hoogstwaarschijnlijk samen slapen. Ze vroegen of ik hen wou vergezellen. Ik was onmiddellijk akkoord en zo kon ik Jan de Zwijger voor een dag wegbergen, dacht ik.

We waren nog maar goed gestart - ik reed in tweede positie - en er moesten er al twee afhaken. Geen probleem: hun kapitein en ik wachtten de twee amigo's op. Ze namen zelfs een andere route dan diegene die ik voor mij had uitgestoken. Maar ik maakte daar geen probleem van, want ze namen de routa nationale en die was 14 km korter dan mijn route. Plots stak de kopman zijn linkerarm uit en sloegen we de camino (de wandelaarsweg) op. Ik maar mee, en 't was tof. Ik had zelfs de tijd om een plasje te maken, toen de laatste mij voorbijstak. In een klein dorpje liet de gps van de chef hem in de steek. Even stilstaan en weer verder. Maar na enige tijd moesten we opnieuw wachten. Onder ons tweetjes, waren we aan het overleggen hoeveel dagen we nog te fietsen hadden. Hij dacht zes, ik dacht vijf. En toen zei hij: "We zullen er vanavond eens over spreken." Maar het bleef maar duren vooraleer die twee andere aankwamen. Toen zei hij: "Rij maar verder. We zullen elkaar vanavond wel zien en horen."
Ik heb nog de plaats van een albergue (die ik van mijn pelgrimsmeester, die er anderhalve maand geleden met zijn dochter heeft geslapen, had gekregen) meegegeven. En ik ben ook zeker dat meester Marc met zijn jeugdige beentjes en zijn tempo ook zou moeten wachten.

Ik stond daar nu. Mijn gps was niet ingesteld, de route op de kaart was anders en ik mocht niet doen als den dunnen en zeggen: "'k Wete de weg niet." Dan maar beginnen fietsen en zo goed als mogelijk de gele flecha's volgen. Zo heb ik meer dan een uur tussen de graanvelden gereden. Vandaag bestond het landschap vooral uit graangewassen. Ik zat wel verveeld met mijn bandenkeuze. Ik moest eigenlijk alle-terrein-banden hebben om op zo'n wegen te fietsen. Misschien voor een volgende keer!
Op het einde van dit stuk, kwam ik naast de routa nationale en de autostrade uit. Ik koos voor de laatste.

Het ging heel vlotjes vandaag. Maar ik heb eens mijn verstand over mijn benen laten heersen: op 't gemak. Want als ik zie dat iedereen aankomt, waarom dan uzelf moe maken om tenslotte in dezelfde albergue te slapen?

Rond 13.15 uur, na 75 km en 359 hoogtemeters, was ik aan die prachtige albergue. En wie stond daar ook? De Spanjaard aan wie Fito mij wou koppelen. Ook een hartelijk weerzien. Toen ik van de Italianen sprak, begon hij te lachen. "Ja," zei hij, "die met zijn lamp, die snurker." Maar tijdens de siesta deze namiddag, lag die Spanjaard een boompje te zagen, dus Jan: oordopjes klaarleggen!

Toen we binnen gingen, werden we onmiddellijk de les gespeld: schoenen uit, enz. ... Ik kreeg zelfs een blad waar alles in het Frans op stond. We moeten morgen tegen 8 uur buiten zijn. Er is wel een ontbijt voorzien, maar iedereen moet zijn materiaal afwassen. Kostprijs donativo.

Deze namiddag op zoek geweest naar internet. Er nergens gevonden en om 15 uur besloten te eten. Want gisteren in Salamanca kon je eten krijgen tot ongeveer 17 uur, maar daarna niet meer dus volle maaltijd.

De Spanjaard en ik namen de rit voor morgen reeds door en hij vindt 60 km meer dan genoeg.
Maar voortaan moet ik niet meer kijken om een mooie stad te bezichtigen en als alles goed meezit, zal ik misschien een beetje langer rijden.

Groetjes en tot meer nieuws vanuit .

ps: voor mijn vertrek, vroegen enkele dames zich of hoe ik de was zou doen. Je zal binnenkort op de foto's zien dat ik een ander truitje draag (een geel), maar dat was boven mijn rood getrokken voor de kou. Ik heb dus nog steeds dezelfde kleren aan. Toen ik zin had om mijn kleren te wassen, was het meer dan 30 graden en ik mag die kleren maar op 30 graden wassen ...