maandag 28 mei: Zamora - Rionegro del Puente

sms Jan 17.15 uur

Om te beginnen met gisteren: de drie Italianen zijn drie uur later geland in dezelfde albergue. Het was opnieuw een blij weerzien.

Ondertussen gesproken met een Fransman. Die was heel gelukkig om na vier weken weer eens een mondje Frans te kunnen spreken.

Later op de avond, rond 9 uur, ging ik nog eens naar de keuken. Daar zaten de drie Italiano's. Ik werd onmiddellijk uitgenodigd om mee te eten. Zij maken iedere avond zelf hun eten klaar en drinken er een fles wijn bij. Het was spaghetti. Ik heb een foto genomen en die moet ik doorsturen.

Dan kwam de rit van vandaag aan bod. Toen ze te horen kregen waar ik heen reed, werd ik direct een Merckx of een Gimondi genoemd. Ze noemden mij al 'the flemish'.

Vanmorgen om zes uur, werden we gewekt met een zacht muziekje, en - eigenaardig - iedereen bewaarde de stilte. En zo werd het vroeg morgen.

Onbijt genomen, afscheid genomen van de amigos en hen beloofd hen op te wachten in Santiago.

Toen ik gepakt klaar stond, keken ze nog eens naar mijn fiets. Ze konden hun oren niet geloven, toen ik vertelde dat hij in totaal 40 kg woog. Tot ze hem optilden ... Ik zag in hun ogen dat ze dachten: "Beter hij dan ik."

Toen vertrok ik tegelijkertijd met mijn twee Spaanse kamergenoten. Na elkaar de hand geschud te hebben en een buen camino gewenst te hebben, gingen we onze eigen weg.

Ik heb het eerste deel langs kleine dorpjes gereden, waar een vrouw zelfs nog de was deed in een openbare wasplaats. Ik heb geen foto genomen, want ik vond het zo zielig.

Plots, op een heuveltop, reed een mobilhome met een Belgische nummerplaat voorbij en spontaan stak ik mijn hand op. Een beetje verder hielden ze halt en ik, blij als een kind dat ik Belgen zag. Toen de dame - zij zat aan het stuur - het venster opendraaide, begonnen we allebei tegelijkertijd in het Frans. Toen ik vroeg: "Wat zoeken jullie in dit godvergeten gat?", antwoordde zij: "En jij?" Allebei hadden we ons verhaal en we bewonderden elkaar, want de dame was, aub, 82 jaar en haar man 88. Heel beleefd vroeg ze mij of ze mocht een foto nemen. Die zou ze later opsturen. Nu begrijp ik dat die Fransman blij was, toen hij een woordje Frans kon spreken.
Ik fietste ongelooflijk gelukkig verder, maar moest mezelf intomen, want ik ging over mijn toeren gaan.
Tijdens mijn middageten, kreeg ik van pelgrimmeester André een berichtje met de beste albergues.


Na een rit van 95 km en 886 hoogtemeters, ben ik om 14.45 uur aangekomen in Rionegro del Puente.
De deur stond open en plots kwamen twee dokters binnen om één van de twee oudere pelgrims te onderzoeken. Tenslotte werd die meegenomen met de ziekenwagen voor verder onderzoek. De dame van het café wist mij te vertellen dat terwijl die pelgrims bij haar waren, die ene minder en minder adem kreeg. Hij is al terug, maar waar hij nu is, weet ik niet.
Wat er vanavond op het menu staat, weet ik niet, want er zijn hier geen restaurants en geen winkels. Enkel twee bars, waar je een hapje kunt eten. Voor alle zekerheid heb ik onderweg geshopt.


Wat de rit van morgen zal brengen: ik weet, volgens het profiel, dat er een bergske van 1400 meter bij is.


Die oude pelgrim is juist voorbijgekomen en het was van een te koude pint te drinken. Morgen zet hij zijn camino verder.


Ik groet u allen vanuit het zonnige Spanje en tot morgen, met meer nieuws.