dinsdag 29 mei: Riognegro del Puento - A Gudina

e-mail Jan 15.38 uur
Ik ben hier op internet in de openbare bibliotheek van A Gudiña, waar ik waarschijnlijk gratis mijn ding mag doen. Maar ik ben het niet zeker.

Gisterenavond was die gast vlug hersteld, want om 18.45 uur zat hij al te eten met zijn vriend en de fles wijn was er ook bij. Zoveel te beter voor hem, maar het was even schrikken. Je weet wel, met die Spanjaarden: hun stem gaat vlug de hoogte in en er komt veel mimiek bij.

Rond 7.30 uur ben ik naar de bar geweest om te eten en nog geen minuut later kwam de Duitse Helga vragen of ze plaats mocht nemen aan mijn tafel. Dat was geen probleem. Ze zat pas neer toen de Zuid-Koreaan Lee binnen kwam. Helga vroeg hem om bij ons aan tafel te komen zitten. Onze tafel was dus internationaal getint.

Helga sprak goed Engels en zo konden we alle drie met elkaar converseren. Maar plots was er een inval van drie Duitsers (het waren niet die van '40 hoor). Lee en ik stonden enkele minuten buiten spel, want Helga begon tegen haar landgenoten in het Duits. Lee zei dat hij net terug was van Amerika, waar hij een auto had gehuurd om de hele USA te doorkruisen.

De senorita vroeg wat we morgen wensten bij het ontbijt en alleen Lee had een probleem: hij had graag twee eieren gekregen, maar geen een van de drie kende het Spaanse woord. Ik ben dan rechtgestaan, heb gekakeld als een kip en mijn hand gehouden en zo begreep iedereen het.

Terug in de albergue waren Helga en ik eventjes alleen. Toen werd de vraag gesteld "why are you doing the camino" en we waren vertrokken voor een goed half uurtje ernstig gesprek. We hadden allebei onze reden en het gesprek ging heel diep. Ik was heel tevreden, want ik voelde mij een stuk lichter, en voor zoiets doe je ook de camino. Want deze morgen bij het (zoveelste) afscheid, zag ik in haar ogen - en zij waarschijnlijk in de mijne - hoeveel deugd ons gesprek gedaan heeft. Ik was ook tot het besef gekomen (opnieuw), dat ik niet alleen op de wereld ben met problemen. Er zijn er nog met hetzelfde probleem.

In deze albergue was het zeer stil en rustig. Ik sliep tussen Helga en Lee. Maar buiten op het gemeentehuis ging om het kwartier een beiaard en dat duurde tot middernacht.

Ik was eens de eerste op - om 7 uur - en zo kwam er beweging in de albergue Daarna naar de bar om te ontbijten De drie Duitsers nodigden me uit aan hun tafel. Ik had geluk, want ze hadden gerookte of gedroogde hesp gevraagd. En - dat heb ik nog niet verteld - hier in Spanje hangen de winkels vol met zo'n vlees.

Om 8.30 uur op de fiets. Iedereen wuifde iedereen uit en zo begon voor mij de gevreesde bergrit. Ik reed in het begin op een wolkje. Ik zweefde na dit alles en ik moest mijzelf intomen of ik zou ten onder gaan aan het happy gevoel, het gevoel dat niets jou kapot kan krijgen.

Mijn rit was 12 km korter geworden (maar dan heb ik hem weer 20 km langer gemaakt), omdat ik die 12 km gisteren had gereden. Zo kwam ik na 30 km in de zone van de waarheid. Aan de albergue zat ik op 790m en ik moest naar 1 340 m, met daarna een afdaling naar een goeie 1 000 m en terug naar 1 225 m, om tenslotte na 88 km te eindigen op een hoogte van een 990 m. En dat om 14.45 uur. Dus we mogen spreken van een bergritje.

Vandaag zat ik volledig in een berglandschap, mooi om te bewonderen, maar lastig om te beklimmen.

Direct naar de albergue en de helft van de bedden was reeds bezet, dus ik had maar één keuze meer op de bovenste rij. Maar wie ontbrak nog bij mijn internationale pelgrims? Ja, de Hollanders en ze zijn vandaag met zijn drieën. Maar ik weet niet of er een babbel komt, want de sfeer is niet zoals gisteren.

Nu nog eens ergens een biertje gaan pakken. Dan gaan kijken in het dorp voor een menu pellegrino.

Ik denk dat ik vroeg onder de dekens zal zitten. Maar de pelgrim onder mij is een echte boomhakker. Ik heb hem deze namiddag al bezig gehoord.

Vele groetjes van een nog redelijk fitte pelgrim en morgen meer nieuws!!!!!

de 3 italiaanse amigo's
links van mij zit Giuseppe , hij is de leider, de kok en de snurker
rechts van mij Egidio , de man met de nachtlamp en de afwassr
en als laatste Rocco, ze noemen hem den Berlosconi

het internationaal gezelschap met Helga en Lee